Hermiona wyszła zza zakrętu, w dłoni ściskając liścik. Profesor Torres nakazała zjawić się jej w sali transmutacji. Granger była dość zaskoczona wiadomością od opiekunki. Była to sobota, wolna od zajęć i obowiązków sobota, którą chciała spędzić w inny sposób, aniżeli oglądać swoją opiekunkę i to jeszcze o tak wczesnej porze. Była zaledwie godzina dziesiąta, gdzie większość uczniów albo spała, albo właśnie zasiadała do śniadania, mając przed sobą leniwy dzień.
Zagryzła boleśnie wargę, odrzucając z wyobraźni widok sprzed paru dni. Jak na złość wspomnienia jej wizyty w lochach prześladowały ją cały czas. Granger nieporadnie próbowała wtopić się tłum podczas eliksirów oraz zajęć transmutacji, aby uniknąć przeszywającego spojrzenia opiekunki i ostrego wzroku Snape’a. Granger wystarczająco dobrze dopowiedziała sobie resztę historii, która wydarzyła się za zamkniętymi drzwiami gabinetu Mistrza Eliksirów.
Wszystko było oczywiste. Przerwałam im, rzuciła pod nosem, dalej krocząc korytarzem. Przez chwilę naprawdę mu uwierzyła, że między nimi coś mogłoby powstać, że coś mogłoby się zacząć. Sam zapewniał ją tamtego wieczoru, a Granger jak naiwne kaczątko tak łatwo mu zaufała. Zatrzymała się w połowie kroku, zaciskając dłonie w piąstki. Oddychała płytko, starając się odepchnąć z oczu niechciane łzy. Jej barki nieznacznie drżały, a Granger robiła wszystko, aby zachować pozory normalności. Rozpłakanie się na środku korytarza przez prefekt Hermionę Granger rozeszłoby się po szkole w ciągu godziny. Nie miała najmniejszej ochoty stać się weekendowym tematem plotek. Otworzyła oczy, wierzchem dłoni ocierając samotną łzę. I ruszyła dalej przed siebie, zmierzając do sali transmutacji.
Wychodząc zza zakrętu, nagle i niespodziewanie wpadła na kogoś z całym impetem. Granger zachwiała się niezdarnie, nim ktoś chwycił ją za ramiona, ustawiając do pionu. Na sekundę przymknęła oczy, czując, jak obraz w koło zawirował. Uchyliła powieki, dopiero gdy usłyszała znajomy głos.
– Przepraszam Hermiono.
– Dean? – spojrzała na niego zdumiona.
– Co tutaj robisz? – Hermiona uniosła brew ku górze. – Profesor Torres ciebie wezwała? – zapytał Dean.
– Tak – wyciągnęła z kieszeni pomięty świstek papieru. Rozprostowała go w dłoniach. Dean wyciągnął dokładnie taki sam pergamin. – O co może chodzić? – zapytała sceptycznie.
– Nie mam pojęcia – wzruszył ramionami.
– Cześć – ku nim zmierzała Cho Chang, również trzymając podobny kawałek pergaminu.
– Merlinie – jęknęła Granger, widząc, kto wyszedł zza zakrętu. – On też tutaj?
Draco Malfoy nonszalanckim krokiem szedł przed siebie. Jego brew uniosła się ku górze, dostrzegając Chang, Thomasa i Granger. Przeczesał palcami włosy, przesuwając po wszystkich spojrzenie. Zatrzymał wzrok nieco dłużej na Granger, która czym prędzej odwróciła głowę. Malfoy stanął przy drzwiach. Oparł się barkami o kamienną ścianę, a dłonie wcisnął w kieszenie spodni. Zignorował totalnie pozostałych uczniów.
Ludzi zaczęło przybywać. Pojawiła się Hanna Abbott w towarzystwie Erniego Macmillana. Z innego rozwidlenia korytarzy wyszedł Michael Corner, a tuż za nim stąpała naburmuszona Pansy Parkinson.
Prefekci, pomyślała Hermiona, przyglądając się wszystkim. O co może chodzić?, zastanowiła się, gdy nagle i niespodziewanie drzwi od sali transmutacji otworzyły się z głośnym, nieprzyjemnym skrzypieniem. Wyszła z nich profesor Torres, ubrana tego dnia w granatową szatę. Jej barki okalała elegancka peleryna. Włosy upięła w dość luźnego koka. Pojedyncze kosmyki okalały jej porcelanową twarz. Ciemne i świdrujące spojrzenie przebiegło po zebranych uczniach.
– Witam państwa – wskazała dłonią klasę. – Zapraszam do sali.
Nie czekając na ich powitanie, czy jakąkolwiek odpowiedź zostawiła ich na środku korytarza, wchodząc do środka. Pierwszy ruszył Malfoy, nie obdarzając nikogo spojrzeniem. Hermiona ruszyła tuż za Cho Chang, wypuszczając ze świstem powietrze. Jeszcze nie zdawała sobie sprawy, że to nie miała być przyjemna i pełna relaksu sobota. Uświadomiła sobie swoją pozycję z chwilą, gdy weszła do sali. Hermiona jęknęła przerażona. Stojący obok niej Dean również mruknął zmartwiony.
Nie było ani jednej ławki. Wszędzie stały lustra w mosiężnej oprawie. Wypolerowany parkiet odbijał ogromny żyrandol zawieszony u sufitu. Gdzie zwykle stało biurko nauczycielki, teraz stał wiekowy i dość wysłużony gramofon. Sala transmutacji zmieniła się w małą salę balową. Hermiona odszukała spojrzeniem Malfoya. On również spoglądał na nią, ale nie dostrzegła w nim kpiny ani chłodu. Raczej opanowanie i kalkulacja, jakby Malfoy już dawno się połapał dlaczego profesor Torres zarządziła zebranie. Granger przeniosła spojrzenie na Parkinson, a wtedy coś w jej żołądku ścisnęło się boleśnie.
– Obejmując stanowisko profesor transmutacji, przejęłam także pozostałe obowiązki profesor McGonagall – wystąpiła na środek, obserwując zdezorientowane miny uczniów. – Witajcie na generalnej próbie przed balem – kilka osób jęknęło żałośnie. Kobieta czym prędzej odwróciła się ku nim, mrużąc delikatnie oczy. – Przez ostatnie tygodnie ćwiczyliście osobno. Profesor McGonagall uznała, że to wystarczy, że jedna wspólna próba będzie wystarczająca przed balem. Dzisiaj okaże się, czy profesor McGonagall miała rację. Ufała wam bezgranicznie. Ja wolę się upewnić.
– Doprawdy żenujące… – wszyscy spojrzeli w stronę Parkinson. Nawet Malfoy nieznacznie uniósł głowę.
– Panno Parkinson podzieli się pani z nami, co pani zdaniem jest takiego żenującego? – zapytała z czystą uprzejmością profesor Torres.
– Cała ta otoczka – wskazała dłonią na lustra i gramofon. Hermiona nieznacznie spięła się w sobie. Nie wiedziała jeszcze, czy Parkinson zaprezentowała się niezwykłą odwagą, czy skrajną głupotą. – Wszystko wygląda bardzo efektownie. Szkoda tylko, że efektywność nie zawsze oznacza umiejętności.
Zapadła cisza. Na usta profesor Torres wypłynął uśmiech. Dość delikatny i spokojny uśmiech, zważając, jak została ośmieszona przez uczennicę. Kobieta poprawiła mankiety szaty, uważnie spoglądając na Ślizgonkę. Jej głos był spokojny, zbyt spokojny. Hermiona wymieniła się nieznacznym spojrzeniem ze stojącą niedaleko Cho.
– To wymaga pewnego talentu.
– Zgadzam się z panią.
– Naprawdę? – Parkinson uniosła brwi.
– Tak – skinęła głową. – Szczególnie imponująca jest zdolność wyrażania opinii z tak ogromną pewnością siebie, przy tak niewielkiej ilości wiedzy.
Stojący obok Malfoy prychnął pod nosem. Spuścił głowę a jego barki, zaczęły drżeć niebezpiecznie. Granger rzuciła na niego ostre spojrzenie.
– Co? – syknęła.
– Nic.
– Malfoy…
– Próbuję ustalić, czy Parkinson została właśnie obrażona czy pochwalona.
Hermiona spojrzała na niego. Próbowała zachować powagę. Naprawdę próbowała, ale po sekundzie parsknęła śmiechem.
– Panno Granger.
– Tak, pani profesor? – momentalnie wyprostowała barki.
– Zechce pani wyjaśnić, co było tak zabawne? – Hermiona ukradkiem zerknęła na Malfoya. Ten wyglądał na całkowicie zadowolonego z siebie. Na jego durnowatej twarzy błądził łobuzerski uśmieszek.
– Przepraszam – ucięła na chwilę. – To chyba alergia.
– Alergia? – profesor Torres uniosła brew ku górze, podchodząc bliżej.
– Na kurz – odpowiedziała Hermiona z pełną powagą. Stojący obok Malfoy ponownie prychnął rozbawiony.
– Fascynujące – kobieta spojrzała na nieskazitelnie czysty parkiet. – Zwłaszcza że sala została oczyszczona zaklęciem przed państwa przybyciem.
– Widocznie to bardzo stary kurz.
Przez salę przeszedł cichy śmiech. Tylko Parkinson stała z ponurą miną spoglądając na wszystkich nieprzychylnie. Obdarzyła Malfoya dość srogim spojrzeniem, ale ten kompletnie zignorował stojącą nieopodal Ślizgonkę. Hermiona dostrzegła, jak kąciki ust profesor Torres minimalnie zadrżały. Nie tylko ona powstrzymywała się przed parsknięciem.
Na sekundę spojrzenie jej i Granger się spotkały. Było to zaledwie przelotne spojrzenie, lecz Granger dostrzegła w ciemnych oczach profesorki taki sam błysk, który widziała u niej ostatnio w gabinecie Snape’a. Granger znów poczuła się wypruta z emocji. Mina kompletnie jej zrzedła, gdy zaczęła wyobrażać sobie, co mogło mieć miejsce za zamkniętymi drzwiami. Odwróciła głowę, spoglądając gdzieś w bok. Zamrugała nieco szybciej, odpychając z kącików oczu łzy. Stojący obok Malfoy obdarzył ją dość krótkim, ciekawskim spojrzeniem. Granger zignorowała go.
Profesor Torres krótkim machnięciem różdżki wyczarowała w rogu sali drewniany wieszak. Odpięła swoją pelerynę z najwyższą precyzją, odwieszając swoje okrycie wierzchnie. Ze spokojem i opanowaniem poprawiła mankiety sukni.
– Panie Malfoy.
– Tak?
– Skoro pojawiły się wątpliwości co do moich umiejętności… – wyciągnęła przed siebie dłoń. – Będzie pan tak uprzejmy?
– Zamierza pani z nim tańczyć? – prychnęła Parkinson. Profesor Torres nawet na nią nie spojrzała.
– Zamierzam pokazać państwu, jak wygląda prowadzenie partnerki – Malfoy wystąpił przed szereg. – W starych rodach mówiono, że dobrego partnera poznaje się po tym, iż dama nie pamięta ani jednego wykonanego kroku. Jedynie taniec – Malfoy skinął głową. Wyglądał, jakby słyszał te zasady dziesiątki razy. – Jeśli dama patrzy pod nogi, zawiódł partner.
Ustawili się na środku parkietu. Malfoy uniósł swoją dłoń, a gdy profesor Torres położyła swoją na jego, ten delikatnie przymknął palce. Jego dłoń ułożyła się pomiędzy łopatkami profesorki. Ona z kolei łagodnie oparła swoją dłoń o jego ramię. Gramofon zatrzeszczał. Igła opadła. Po sali rozbrzmiały pierwsze takty walca.
Ruszyli. Powoli. Bez zbędnego popisywania się. Płynnie sunęli po parkiecie, jakby był dla nich stworzony. Malfoy ani razu nie patrzył pod nogi, nie musiał. Doskonale wiedział, co robi, a profesor Torres wyglądała, jakby z tańcami znała się nie od dziś.
Granger krążyła w prawo i w lewo obserwując ich z zaciśniętymi brwiami. Cholerny Malfoy jest dobry, pomyślała z niemałym uznaniem. Nagle profesor Torres nieznacznie zwolniła, co zauważyli wszyscy. Jednak ona wcale się nie pomyliła, nie zapomniała dalszych kroków ani nie przestała nagle pokładać zaufania w swoim partnerze. Z niemałą premedytacją obserwowała Malfoya. Ten zdał egzamin, dostosowując swoje tempo do partnerki. Kobieta niemal niezauważalnie skinęła głową na wyraz uznania.
Wykonali obrót. Najpierw jeden, potem drugi. Hermiona z niemałym zachwytem i delikatną zazdrością obserwowała, jak wirowali na parkiecie. Było to dla nich tak naturalne, jakby żaden ruch nie wymagał myślenia, nie mówiąc o analizowaniu. Nie liczyli raz, dwa, trzy, co wielokrotnie czyniła Hermiona, podczas prób z Malfoyem.
Zatrzymali się. Malfoy jeszcze przez chwile trzymał profesorkę za dłoń, nim nie zrobił nieznacznego kroku w tył, skinając głową. No jaki szarmancki, pomyślała nieco rozbawiona Hermiona, chociaż kąciki jej ust, nie drgnęły o milimetr.
– Imponujące panie Malfoy – rzuciła profesor Torres. – Nieczęsto spotyka się młodego czarodzieja, który potrafi wykorzystać to, czego go nauczono.
– Obawiam się, że moja matka nie zaakceptowałaby gorszego wyniku – kąciki ust profesor Torres nieznacznie uniosły się w górę.
– Naturalnie – odpowiedziała. – Dobrze widzieć, że rozumie pan, że prowadzenie nie polega na ciągnięciu partnerki po parkiecie.
– Nie widzę powodu, by zmuszać partnerkę do zgadywania kolejnego kroku.
Malfoy wrócił do szeregu. Hermiona zerknęła na niego nieco dokładniej, niż robiła to dotychczas. Kto by pomyślał, że Malfoy może być w czymś tak zdyscyplinowany? A potem przed oczami niczym klisza starego filmu widziała ich wszystkie próby. Pamiętała jego dłoń pomiędzy swoimi łopatkami, niemal słyszała w bębenkach, jak początkowo odliczał raz, dwa, trzy. Przypomniała sobie wszystkie jego dokuczliwe komentarze i kulawe pochwały, gdy wykonała poprawny układ, nie depcząc go ani razu, chociaż pochwałami nie można było tego do końca nazwać. Zwykle Draco Malfoy nikogo nie chwalił.
– Panno Parkinson, czy wszelkie wątpliwości co do moich umiejętności zostały rozwiane? – zapytała uprzejmie profesor Torres, chociaż Hermionie udało się usłyszeć w jej głosie odrobinę jadu. Parkinson z zażenowanymi, czerwonymi policzkami uniosła nieznacznie głowę.
– Tak, pani profesor – odpowiedziała cicho.
– Doskonale. Proszę ustawić się w parach. Teraz to ja państwa ocenię – ostatnie zdanie rzuciła z niemałą intrygą, jakby tylko czekała na ten moment.
Ludzie zaczęli krążyć po parkiecie, odszukując swoich partnerów. Hermiona natrafiła w tłumie na spojrzenie Malfoya. Obserwowała go nieco sparaliżowana, nieco onieśmielona, nie potrafiąc wykonać najmniejszego kroku. Potem jej wzrok przeniósł się na Parkinson, która ustawiła się wraz z Michaelem Cornerem. Malfoy momentalnie zmrużył oczy, jakby wiedział, czego obawiała się Granger. Pomimo że stał od niej jakieś kilka stóp, Hermiona pierwszy raz odnalazła w spojrzeniu Dracona Malfoya coś, czego nigdy tam nie widziała, coś, co było niemal absurdalne. Odkrycie kulawej troski w spojrzeniu Malfoya spowodowało ostry ucisk w żołądku. Nie, na pewno nie, czym prędzej zbeształa się w myślach. Malfoy nie miałby powodów, aby mnie chronić. Jestem dla niego tylko kulą u nogi, dodała.
Przez ostatnie tygodnie Hermiona ukrywała, kto tak naprawdę był jej partnerem. Wiedział jedynie Dean Thomas, który sam zaproponował dyrektorowi, że to on może być partnerem Hermiony. Jednak uparty Albus Dumbledore nie zezwolił na zmianę par. Swoją drogą, sam Malfoy też zbytnio z tym się nie obnosił, kompletnie lekceważąc pytania Parkinson i innych Ślizgonów dotyczących swojej partnerki. Biedny Harry, Ron i Ginny również się nie domyślali z kim Hermiona, pojawi się na balu. Jakieś nieprzyjemne uczucie kłuło ją w żebra, że po opuszczeniu próby w ciągu dziesięciu minut cała szkoła dowie się, z kim Hermiona Granger idzie na bal.
Dłonie zacisnęła w piąstki, a następnie otworzyła je, szybko i chaotycznie prostując palce. Oddech nieco ugrzązł w gardle, a na karku pojawiły się pierwsze kropelki potu. Ze wszystkich obecnych w zamku, Granger najmniej chciała wchodzić w konflikt z Parkinson, która zachowywała się tak, jakby Malfoy należał do niej i miała co do niego wszelkie możliwe prawa. Ich niedawna kłótnia w sklepie Gladraga, szlaban Parkinson nie poprawiało nawet na moment ich stosunków. Hermiona wypuściła ze świstem powietrze, zawieszając wzrok za oknami. Właśnie padał śnieg.
– Drodzy państwo nie mamy całego dnia – rzuciła sucho profesor Torres. – Ustawiamy się w kolejności, w jakiej rozpoczniemy bal. – w dłoniach trzymała pergamin. – Pierwsza para panna Parkinson z panem Cornerem. Następnie panna Abbott z panem Thomasem – rzuciła na nich ponaglające spojrzenie. – Panna Granger z panem Malfoyem. Układ zamyka panna Chang z panem Macmillanem. Proszę się ustawić.
– Co?!
Wszyscy spojrzeli w stronę Pansy Parkinson. Jej oczy błysnęły złowrogo, włosy zdawały się trzaskać elektrycznością, a jej barki drżały niebezpiecznie. Oddychała płytko, odszukując w tłumie Malfoya. Kompletnie zignorowała stojącą nauczycielkę i szybkim krokiem podeszła do Ślizgona.
– To ją wylosowałeś? – wskazała na Granger palcem, tak jakby była obskurnym karaluchem.
– Tak.
– To niemożliwe…
– Czy jest jakiś problem, panno Parkinson? – profesor Torres uniosła spojrzenie znad pergaminu.
– Draco nie mógł wylosować… jej.
– Muszę panią rozczarować, ale właśnie tak było – powiedziała uprzejmie profesor transmutacji, składając pergamin. – Pan Malfoy wylosował pannę Granger jako swoją partnerkę.
– Mogłeś wymienić kartkę – syknęła. Granger przełknęła gulę w gardle, starając się oddychać spokojnie. Czuła na sobie spojrzenia co poniektórych osób. Jedynie, o czym marzyła to, żeby rozpłynąć się w powietrzu. Raz jeszcze spojrzała za okno.
– Trochę za późno – wzruszył ramionami Malfoy. Obrócił głowę, odnajdując w tłumie Granger. Potem jakby gdyby nigdy nic stanął u jej boku. Momentalnie wyczuła w nozdrzach cholerne perfumy Malfoya. Wdychanie dość przyjemnej mieszanki nie ułatwiało jej racjonalnego myślenia. Raz jeszcze wróciła myślami do planu ucieczki.
– Mogłeś losować jeszcze raz!
– Nie. Losowanie odbywa się raz. Na tym właśnie polega losowanie Pansy.
– Nie wierzę, że tak to po prostu zaakceptowałeś!
– W przeciwieństwie do ciebie rozumiem znaczenie słowa obowiązkowe.
– Wystarczy – profesor Torres potarła dłonią nasadę nosa. – Nie mamy całego dnia. Rozpoczynamy próbę.
– Przecież to jest Granger… – ciągnęła Pansy.
– Wiem – odpowiedział bez emocji Malfoy.
– Naprawdę zamierzasz z nią tańczyć? – szybkim krokiem podeszła do nich ciągnąc go za rękaw. Malfoy od razu chwycił ją za dłoń. Był szybki i zręczny. Zacisnął palce na jej nadgarstku, unieruchamiając ją. Następnie bez najmniejszego wysiłku odciągnął od siebie Pansy.
– Nie dotykaj mnie, Parkinson – rzucił przez zęby. – I przestań się kompromitować. Wróć do swojego partnera.
– Skończyli państwo?
– Przecież to…
– Radzę ważyć słowa – odezwała się ostrzegawczym tonem nauczycielka.
– To jest szlama – Hermiona zacisnęła dłonie w piąstki, wpatrując się w drzwi.
– Trzydzieści punktów od Slytherinu.
– Poważnie? Za co?
– Za użycie słów, których nie toleruję w swojej obecności – Hermiona przeniosła spojrzenia na profesor Torres. Coś ścisnęło ją w okolicy żeber.
– Ale…
– Jeszcze jedno słowo panno Parkinson, a Slytherin straci szansę o Puchar Domów – Torres zrobiła krok w stronę Pansy. Była od niej wyższa więc z łatwością spoglądała na nią z góry. – Nie interesuje mnie pochodzenie żadnego z moich uczniów.
– Będzie pani bronić szlam?
– Wymagam od wszystkich tego samego – rzuciła ostro. – A od pani, panno Parkinson oczekuję więcej kultury, niż nam pani dotychczas pokazała.
– Draco…
– Wróć do swojego partnera Parkinson – rzucił Malfoy, patrząc z obojętnością na Pansy. – Słyszałaś profesor Torres. Zaczynamy próbę.
Pansy jeszcze przez chwilę stała z otwartymi ustami. W końcu zacisnęła je w wąską linię. Odwróciła się na pięcie, odchodząc do Michaela Cornera. Stojąc u jego boku, rzuciła pod nosem: I co się tak gapisz? W tamtym momencie Hermiona współczuła tylko i wyłącznie biednemu Michaelowi, który musiał wylosować tak niewdzięczną i okrutną partnerkę. Biedak spojrzał jedynie z bladym uśmiechem na Deana i Erniego, a potem wzruszył ramionami, jakby przyzwyczaił się do paskudnego charakteru Parkinson. Koniec końców i oni ćwiczyli przez ostatnie tygodnie, będąc skazani na siebie.
Ustawili się na parkiecie. Hermiona dopiero teraz odważyła się, aby spojrzeć na Malfoya. Nie wiedziała, czy chciała mu podziękować, czy może pochwalić jego odwagę konfrontacji z Parkinson. Jednak nie zrobiła nic. Rzuciła ostatnie spojrzenie w stronę drzwi, a potem niechętnie odwróciła głowę. Malfoy zaledwie przelotnie na nią spojrzał, poprawiając rękawy swetra.
– Gotowa? – zapytał cicho.
– Chyba tak – wyszeptała w odpowiedzi, rozglądając się po sali. Oczywiście, że nie była gotowa. Plan ucieczki wciąż krążył w jej umyśle. Nagle coś boleśnie opadło na dno jej żołądka, gdy jej spojrzenie zatrzymało się na parkiecie. – Świetnie.
– Co tym razem?
– Nie mam butów na zmianę. Zawsze ćwiczyłam w butach na obcasie.
– I to cię teraz martwi? – Malfoy uniósł brew ku górze. Wyglądał na rozbawionego. Rzuciła mu oburzone spojrzenie.
– To próba generalna Malfoy – jej głos zadrżał odrobinę. – Merlinie…
– Jeśli kilka centymetrów obcasa potrafi zniszczyć twój taniec, to oznacza, że nigdy go nie umiałaś.
– Dzięki za wsparcie – prychnęła.
– Nie wspierałem cię.
– Nie zatańczę tego dobrze.
– Przestań.
– Co?
– Szukać wymówek – rzucił chłodno. – Jeszcze nawet nie zaczęliśmy.
– Nie szukam wymówek – spojrzała na niego urażona.
– Szukasz – syknął, lekko pochylając się w jej stronę. – I znów to robisz.
– Co?
– Użalasz się nad sobą Granger.
– Nie użalam się nad sobą.
– Więc to udowodnij.
– Boję się, że… że ciebie podepczę.
– Granger – na jego ustach pojawił się minimalny uśmiech. Naprawdę go rozśmieszyła.
– Co?
– Jestem Ślizgonem. Przeżyje.
– Ale…
– Nawiasem mówiąc – kontynuował. – Uważam, że już wyczerpałaś swój limit deptania.
– Przygotujcie się. Zaczynamy za minutę – po sali rozszedł się głos profesor Torres.
Stanęli naprzeciwko siebie. Granger poprawiła barki i odgarnęła nieznośne z czoła kosmyki włosów. Malfoy spojrzał na nią w ten sam, wyczekujący sposób, jak podczas ich prób. Zagryzła wargę, podchodząc do niego bliżej. Za blisko jak na ich relację, idealnie jak na próbę tańca. Malfoy uniósł dłoń w górę, a Granger ułożyła swoją na jego. Zamknął delikatnie palce, a wzdłuż jej kręgosłupa przeleciał znany dreszcz. Gdzieś z boku, dobiegło wściekłe syknięcie.
– Zignoruj ją – rzucił stanowczo Malfoy, nawet nie obracając się w stronę Parkinson. Granger jedynie skinęła głową, wpatrując się w świdrujące oczy partnera. Ułożył swoją dłoń między jej łopatkami. Oparła się o jego ramię. Malfoy bez słowa pokręcił głową. Granger opuściła niżej dłoń. – Nie jestem poręczą, pamiętaj. – kąciki jej ust delikatnie, niemal niezauważalnie zadrżały. To samo powiedział podczas ich pierwszej próby.
– Jasne – odpowiedziała z przekąsem.
– Granger.
– Tak?
– Nie licz.
– Co?
– Nie licz kroków.
– Zawsze to robiłam – jęknęła.
– Wiem.
– Jeśli się pomylę?
– Od tego jestem, aby cię poprowadzić – rzucił, nieznacznie pochylając się w jej stronę. Z drugiego końca sali Pansy wyciągnęła głowę, uważniej się im przyglądając.
– Ale…
– Zatańczysz tak, jak cię uczyłem – gramofon zatrzeszczał. Po sali rozlała się spokojna melodia.
– Ja…
– Parkinson bardzo liczy na twoją porażkę – Granger nieznacznie się spięła. – Szkoda byłoby ją rozczarować – Malfoy obniżył głos. – Nie dam jej tej satysfakcji, że niczego cię nie nauczyłem.
– Jesteś bardzo zarozumiały Malfoy.
– Jestem skuteczny – na jego twarzy pojawił się wredny uśmieszek. – To znacznie gorsze.
Delikatnie ścisnął jej palce, sygnalizując gotowość. W następnej chwili ruszyli. Gładko. Poprawnie. Granger wpatrywała się jedynie w tęczówki Malfoya, dając mu się poprowadzić. Pomyślała, że było to dość kuriozalne, z jaką łatwością wpatrywała się w te cholerne oczy, które przez ostatnie lata obdarzały ją jedynie nienawiścią. Zadrżała na własne myśli. Jego dłoń ostrożnie musnęła jej talię, gdy wykonali obrót. Tak jak podczas ich prób, obrót był płynny, bez szarpania, bez porzucenia rytmu. Dłoń Malfoya wróciła na to samo miejsce. Nie ułożył jej ani wyżej, ani nie zjechał znacząco w dół.
– Nie zapomnij oddychać Granger – rzucił z niemałym rozbawieniem. Zestresowana Granger jedynie pokiwała głową, odrobinę mocniej zaciskając palce na jego ramieniu. Malfoy zmrużył oczy, lecz nie odezwał się ani słowem.
– Stop.
Profesor Torres wkroczyła na parkiet. Muzyka ustała. Z chwilą, gdy Malfoy wypuścił ją z objęć, Hermiona zdała sobie sprawę, że nie są sami. Rozejrzała się wokół. Cholera, pomyślała. Kompletnie zatraciła się w tańcu, całkowicie zapominając, gdzie są.
– Och co znowu – jęknęła Pansy. – Dopiero zaczęliśmy.
– Wiem – odpowiedziała profesor Torres. – Wszyscy spójrzcie na lustra. Co widzicie?
– Siebie? – rzucił Ernie Macmillan.
– Właśnie – spojrzała na wszystkich znacząco. – Podczas balu nie będzie luster. Proszę patrzeć na partnerów, a nie na własne odbicie. – Malfoy nieznacznie prychnął, rzucając pogardliwe spojrzenia na inne pary. – Od początku. Tym razem bez patrzenia na lustra.
Muzyka ponownie rozbrzmiała. Wrócili do pozycji i ruszyli jak wcześniej. Hermiona wiedziała już dlaczego Malfoy podczas prób wymagał od niej, aby patrzyła na niego. Nie pod nogi, nie na lustra, a na niego. Malfoy jakby pomyślał o tym samym. W jego zimnym spojrzeniu pojawił się blask zwycięstwa. Przez tę krótką chwile była mu wdzięczna, że wywierał wówczas na nią taki nacisk. Gdyby wcześniej tego nie ćwiczyli, teraz miałaby opór i niechęć, aby spoglądać w cholerne oczy Dracona Malfoya.
– Stop. Wszyscy. Panno Parkinson.
– Tak?
– Proszę pozwolić partnerowi prowadzić – Pansy spojrzała na Michaela.
– Przecież wykonuje kroki.
– Wykonuje je pani przed nim – powiedziała spokojnie profesor Torres.
– To chyba nie jest problem?
– Jest. Dlatego właśnie przerwałam.
– Tańczę tak od dziecka – rzuciła pod nosem Pansy, zakładając buntowniczo ręce pod biustem.
– W takim razie najwyższy czas nauczyć się tańczyć z partnerem.
– Nie zauważyłam, aby narzekał – kobieta uśmiechnęła się rozbawiona. – Panie Corner, proszę przestać jej na to pozwalać.
– Słucham? – Michael zamrugał zakłopotany.
– Jeśli partnerka zaczyna decydować za pana, proszę ją zatrzymać. Taniec wymaga dwóch osób – ktoś zachichotał w tle.
– Ja nie… – rzuciła Pansy z czerwonymi policzkami.
– Panno Parkinson – przerwała stanowczo profesor Torres. – Jeśli chce pani tańczyć sama, nie widzę problemu. Mogę zostawić miejsce dla pani na środku sali – zapadła cisza. Nawet Malfoy nie był chętny, aby wybuchnąć śmiechem, chociaż kąciki jego ust co chwila niebezpiecznie drżały. – Jeśli zamierza pani tańczyć z partnerem, proszę pozwolić mu nim być – Hermiona rzuciła przelotne spojrzenia na Malfoya.
– Dobrze – rzuciła niechętnie Parkinson, chociaż ton jej głosu nie zdradzał, że była zadowolona.
– Panie Corner, proszę być stanowczym.
– Ja… ja jestem.
– Nie – kobieta uśmiechnęła się łagodnie. – Jest pan uprzejmy. To nie to samo.
Gramofon ponownie zatrzeszczał. Ruszyli. Po sali rozchodził się miarowy stuków butów i szelest ubrań. Profesor Torres krążyła wzdłuż parkietu, uważnie przyglądając się każdej z par. Co jakiś czas kiwała z uznaniem głową, gdy poprawnie zatańczyli sekwencje, a czasem była zmuszona przypomnieć im o lustrach, gdy co poniektóre głowy nieustannie wędrowały w bok. Wtedy nie wyłączała gramofonu, lecz mówiła głośno i wyraźnie: patrzcie na swojego partnera.
Profesor Torres podeszła do okien. Oparła się biodrem o parapet, zakładając dłonie pod biustem. Przez chwile wpatrywała się w szarawy obraz za oknem. Drzewa w Zakazanym Lesie kłoniły się nisko do tańca. Pod warstwą śniegu krył się stadion i ogródek warzywny Hagrida. Wszystko było spokojne i harmonijne, właśnie takie, jakie słyszała historie o słynnym Hogwarcie. Na jej twarzy pojawiło się rozluźnienie, z chwilą, gdy przywołała do siebie odległe wspomnienie. Trwała w tej pozie nieco za długo, kompletnie zapominając o trzeszczącym gramofonie i uczniach wirujących na parkiecie. Otrząsnęła się z resztek wspomnień, na nowo wracając do sali transmutacji. Pożegnała spojrzeniem zasypane błonia i ponownie przeniosła spojrzenie na uczniów. Opuszki jej palców wystukiwały rytm na kamiennym parapecie, który współgrał idealnie z trzeszczącym w głębi sali gramofonem. Co jakiś czas jej spojrzenie wracało do tej samej pary, która do tej pory prezentowała się najlepiej. Jednak nie był to czas na pochwały czy przesłodzone komplementy. Profesor Torres była dość oszczędna w doborze pochlebstw. Mówiła je tylko wtedy, gdy uznała, że jest taka potrzeba. Nie wcześniej, nie chcąc nikogo osadzać na laurach.
Z chwilą, gdy Granger przyłapała ją na spojrzeniu, czas jakby zwolnił, jakby w sali pozostała samotnie tańcząca Granger i profesorka, opierająca się o parapet. Toczyły w swoich spojrzeniach niemałą walkę. Granger w końcu pobladła, jakby przywołała do siebie całkiem nieodległe wspomnienia. Niespodziewanie jej nogi przestały z nią współpracować. Zwolniła. Malfoy syknął pod nosem.
– Przypominam, że deptanie partnerów nie jest częścią choreografii – kilka osób zaśmiało się odpowiedzi. Granger spuściła głowę, chowając zaczerwienione policzki.
Muzyka zwolniła. Wszyscy zatrzymali się niemal w tym samym momencie. Profesorka zmrużyła oczy, wstając z parapetu. Weszła na parkiet, poprawiając mankiety sukni.
– Panno Chang, panie Macmillan – zwróciła się ku nim. – Kończą państwo pierwszą sekwencję sekundę później niż pozostałe pary.
– Och… – Cho jęknęła zmieszana. – Ale wykonaliśmy wszystkie kroki.
– Wiem – odpowiedziała spokojnie nauczycielka. – Dlatego nie przerwałam wam wcześniej – spojrzała na całą grupę, zwracając się do wszystkich i każdego z osobna. – Problem nie polega na tym, że nie znacie kroków. Problem jest, wtedy kiedy nie kończycie razem. Przy ośmiu osobach nie przejdzie to niezauważone – lekko zmrużyła oczy. – Nie interesuje mnie czy zdążycie wykonać wszelkie kroki. Chcę, żebyście zakończyli je dokładnie wtedy, kiedy reszta. Macie dziesięć minut przerwy.
Nagle sala transmutacji znów zmieniła się w klasę pełną nastolatków. W bok odszedł elegancki rygor, a pojawiło się rozluźnienie. Dean usiadł na podłodze, wyciągając zmęczone nogi, Michael wdrapał się na parapet, uchylając okno. Hanna wraz z Cho zaczęły plotkować przy lustrach, poprawiając włosy. Parkinson zajęła się oglądaniem własnych paznokci, a Ernie dopadł do karafki z wodą, którą chwilę wcześniej wyczarowała profesor Torres.
Hermiona rzuciła spojrzenie na kobietę. Stała do nich tyłem, kreśląc coś na pergaminie. Granger momentalnie znieruchomiała, poczuwszy czyjąś obecność przy sobie. Nie musiała nawet unosić głowy. Jej nozdrza same wiedziały, z kim miała do czynienia. Rzuciła na niego przelotne spojrzenie. Malfoy z nieodgadnionym wyrazem twarzy spoglądał na Pansy.
– Coś nie tak? – zapytała obojętnie.
– Skądże – wzruszył ramionami. – Sprawdzam, czy nadal wygląda, jakby chciała kogoś udusić.
Granger w odpowiedzi jedynie prychnęła pod nosem. Udała się do bocznego stolika, z którego właśnie odchodził Ernie. Wymienili się krótkim spojrzeniem. Granger chwyciła za karafkę z wodą. Nalała całą szklankę i wypiła ją duszkiem. Z drugą zrobiła tak samo. Przy trzeciej szklance zwolniła, przymykając na chwilę powieki. Wypuściła ze świstem powietrze z ust. Cholera, rzuciła pod nosem. Właśnie zdała sobie sprawę, jak wymagająca to była próba. Profesor Torres nie odpuszczała nawet na chwilę, a oni przez ten cały czas mieli się na baczności. Wysoko uniesiona głowa, poprawne ułożenie ciała. Była to ich pierwsza przerwa od co najmniej dwóch godzin. Obróciła się za siebie, spoglądając ukradkiem na profesorkę. Zastanawiała się, ile jeszcze czasu potrwa ta próba. Nie, że Hermiona narzekała, Malfoy również był wymagający podczas ich prób, nie pozwalając na lenistwo.
– Nie możemy być przecież tacy beznadziejni – mruknęła pod nosem.
Jej dłoń zsunęła się w dół do spodni. Tak jak powiedział ostatnim razem profesor Snape, musi mieć eliksir przy sobie. Nawet jeśli próba miałaby się przedłużyć do późnych godzin wieczornych była pod tym względem zabezpieczona. Przez ostatnie dnie opuściła dwie porcje. O dwie za dużo. Liczyła w duchu, że profesor Snape wcale nie dowie się o jej haniebnej ignorancji. Zresztą jego unikanie stało się łatwiejsze, niż sądziła.
Było podobnie jak po pierwszym pocałunku. Hermiona nie była chętna, aby zgłaszać się na zajęciach z eliksirów. Nie wyrywała się do odpowiedzi, a grzecznie wpatrywała się na tablice za nauczycielem albo robiła notatki, wszystko po to, aby uniknąć ciemnych oczu mężczyzny. Zresztą lekcje transmutacji wyglądały podobnie. Profesor Torres na każdej lekcji zadawała dość łatwe pytania dzięki, którym mogła zarobić punkty dla Gryffindoru. Harry co jakiś czas kuł ją w bok, zachęcając, aby się zgłosiła do odpowiedzi. Podczas ostatnich zajęć pochyliła się w jego stronę, szepcząc: Sam się w końcu zgłoś Harry. Nie jestem maszyną do zarabiania punktów! Podziałało. Mina Harry’ego nieco zrzedła, ale od tego czasu przestał szturchać Hermionę.
Dłoń ostatni raz musnęła obłą fiolkę przez materiał spodni. Eliksir działał. Niechętnie musiała się do tego przyznać, ale mikstura przyrządzana przez profesora Snape'a naprawdę postawiła ją na nogi. Gdyby nie ona, Hermiona nie wytrzymałaby trzydziestu minut, błagając profesor Torres o przerwę. Jak bardzo chciała go unikać, jak nie mogła na niego patrzeć, mając z tyłu głowy myśl, że między nim a profesor Torres do czegoś doszło, dzień po tym, jak obiecał jej bycie razem, tak była pewna jednego. Dopuści do ponownego spotkania, dopiero gdy eliksir będzie się kończyć. I być może jej zachowanie wiało egoizmem, tak wiedziała, że Snape zachował się jeszcze gorzej.
Zacisnęła dłonie w piąstki, słysząc z tyłu głos profesor Torres oznajmiający koniec przerwy. Dasz radę, pomyślała, odwracając się na pięcie. Po prostu na nią nie patrz.
Przez dalszą próbę profesor Torres poprawiła ich mankamenty, komentowała, co chwila, zatrzymując choreografie. Przez moment Hermiona myślała, że kobieta musiała mieć z tego niezły ubaw, lecz później zdała sobie sprawę, że była to perfekcjonistka. Cholerna perfekcjonistka, podobna do Snape'a. Nie zadowoliła się nędznym układem, gdzie nie wszystko było idealne. Oczekiwała perfekcji, mimo że byli tylko grupą nastolatków. Nawet Malfoy w którymś momencie rzucił pod nosem: Mocna jest. Chociaż po nim nie było widać żadnego zmęczenia, jakby Malfoy był co najmniej jakimś robotem. Nie dostrzegła na jego czole kropelki potu, jego oddech zawsze był miarowy i spokojny, a dłonie nie pociły się nawet na chwilę. Czego nie można powiedzieć o pozostałych, każdy włącznie z Hermioną wyglądali, jakby profesor Torres urządziła im trucht w Zakazanym Lesie.
Za wąskimi oknami sali transmutacji zapadał zmrok. Zmęczenie dawało się powoli w kość. Profesor Torres ponownie zaprosiła Malfoya na środek sali. Zademonstrowała figurę, której nie ćwiczyli. Odchylenie partnerki wyglądało efektownie, choć sądząc po minach zebranych, nie wyglądało najprościej. Gdy Malfoy po dwóch powtórzeniach w końcu wrócił do szeregu, spojrzała na niego przelotnie. Coś w jej brzuchu zakuło ją niebezpiecznie. Czy ufała mu na tyle, aby wykonać z nim tak zaawansowaną figurę?
Muzyka nadal wdzięczyła w tle. Profesor Torres chodziła po sali, rzucając kolejne uwagi. Raz nawet pochwaliła całą grupę, na co wszyscy zareagowali tak, jakby sama profesor McGonagall nagle rozdała im cukierki podczas zajęć.
Nagle i niespodziewanie drzwi otworzyły się ze skrzypieniem. Wszyscy odwrócili głowy. W progu pojawiła się postawna sylwetka profesora Snape'a. Przebiegł chłodnym i analitycznym spojrzeniem po grupie nastolatków, gramofonie i lustrach rozstawionych w sali transmutacji. Wszedł do środka, przymykając delikatnie drzwi. Mleczne światło korytarza, nieśmiało wpadło przez szczelinę.
– Czy ktoś zechce mi wyjaśnić dlaczego podczas mojego dyżuru słyszę muzykę z sali transmutacji?
– Profesorze Snape – nauczycielka skinęła głową na powitanie.
– Widzę, że rozpoczęli państwo bal – rzucił dość chłodno, chociaż zdało się usłyszeć w jego głosie nutkę rozbawienia. – Chociaż obawiam się, że zapomnieli państwo o pozostałych uczniach.
– Mamy próbę.
– Doprawdy? – mruknął pod nosem, rozglądając się po uczniach. Nagle na jego ustach pojawił się dość wredny uśmieszek. – Profesor Torres, uczniowie po zajęciach z panią wyglądają na co najmniej sponiewieranych.
– Dziękuję za komplement profesorze Snape.
Wzrok Snape'a pośród uczniów odnalazł jej spojrzenie. Ciemne oczy zatrzymały się na sylwetce Granger zaledwie o sekundę dłużej niż na pozostałych. Granger czuła jak spina się cała, jak kark oblewa nieprzyjemny dreszcz. Był tutaj. Był i stał w sali nowej profesorki, jakby kilka dni wcześniej nie wydarzyło się nic. Profesor Torres wymieniła się z profesorem Snape’em jeszcze kilkoma uwagami, ale Hermiona kompletnie ich zignorowała. Wykorzystała to jako dodatkową przerwę. Minęła Malfoya i podeszła do stolika. Piła wodę powoli i spokojnie, chociaż jej dłoń zaciśnięta na szklance drżała nieznacznie. Gdzieś z tyłu dobiegł cichy trzask. Z chwilą, gdy się obróciła, spostrzegła, że profesora Snape'a już nie było. Nie wiedziała, czy ten widok ją ucieszył, czy odrobinę zasmucił. Weź się w garść, pomyślała, odkładając szklankę na stolik.
– Koniec próby na dziś. Widzimy się jutro o tej samej porze.
– W niedzielę? – jęknął ktoś w tle. Profesor Torres uśmiechnęła się miło. Zbyt miło.
– Tak, w niedzielę – odpowiedziała. – To także jest mój wolny dzień. Nie zamierzam się za państwa wstydzić. Jutro będziemy pracować ciężej. Wprowadzimy nową figurę, którą zaprezentowałam z panem Malfoyem.
– Po co nowa figura? – jęknęła Cho.
– Mamy przecież swój układ – dodała Hanna, wymieniając się spojrzeniem z kilkoma osobami.
– Dlatego moje drogie panie, że również chcę mieć swój udział w choreografii – dodała dość chłodnym tonem, kończąc ostatecznie dyskusję. Nikt już nie odważył się odezwać. – Panie proszę zabrać na jutrzejszą próbę buty, w których będziecie tańczyć na balu. Jeśli macie długie spódnice, czy sukienki również proponuję założyć. Tańczenie z dodatkowym materiałem czasem przewyższa tancerzy – jej głos nieznacznie zadrżał z rozbawienia. – Odnosi się to również panów. Proszę zabrać buty. Nie mam najmniejszej ochoty słyszeć później, że coś was gniecie i obciera. Jutro jest ostatni czas, aby zająć się wszelkimi mankamentami. Widzimy się jutro. Proszę wypocząć.
Pożegnali się z profesorką i w ciszy opuścili salę transmutacji. Byli zbyt zmęczeni, aby ze sobą rozmawiać, więc co poniektórzy od razu oddalili się pustym korytarzem, inni uznali, że idą do pokoju wspólnego, a jeszcze inni zmierzali do Wielkiej Sali na kolację. Hermiona machnęła do Deana, mówiąc mu, aby na nią nie czekał i ruszyła samotnie korytarzem. Tylko raz obróciła się za siebie, rzucając krótkie spojrzenie na zamknięte drzwi sali transmutacji. Coś nieprzyjemnie kłuło ją w żołądku na samą myśl spotkania raz jeszcze nauczycielki. Potarła dłonią kark, czując spięte i bolące mięśnie.
Wdrapała się na schody, które prowadziły na pierwsze piętro. Szła powoli co jakiś czas, mijając puste ramy. Odkąd pojawiła się nowa nauczycielka, niemal wszystkie obrazy w ciągu jednej nocy zdecydowały, że teraz będą śledzić każdy ruch profesor Torres. Podczas posiłków wpychały się do ram innych obrazów, wysoko wyciągając głowy, aby dojrzeć siedzącą przy stole nauczycielskim nową osobowość. Hermiona kompletnie nie rozumiała, skąd wzięła się tak duża fascynacja pojawieniem się nowej osoby w murach zamku.
Zatrzymała się przy jednym z wąskich okien, oparłszy się ramieniem o zimny mur. Na dziedzińcu paliły się lampy, huśtając się pod wpływem wiatru. Śnieg nadal padał i nic nie zapowiadało, że przez najbliższe kilka dni pogoda nieco zelżeje. Naciągnęła rękawy swetra na zmarznięte dłonie, dając sobie namiastkę ciepła. Cóż korytarze zamku nie były za specjalnie ciepłe, zwłaszcza gdy mróz nieustannie wdzierał się w wąskie szczeliny.
– Panno Granger.
Hermiona zadrżała. Tym razem nie z zimna. Przymknęła oczy na krótką chwilę, zanim znalazła w sobie odwagę, aby się obrócić. Doskonale wiedziała, z kim miała do czynienia. Niezwykle pociągająca i zarazem irytująca mieszanka perfum wdarła się do jej nozdrzy. Cholera, pomyślała. Zachowanie trzeźwego umysłu mogło okazać się niezwykle trudne.
– Profesor Snape.
Jego dumna sylwetka była wyprostowana. Pochodnie za nim kreśliły delikatne kształty wzdłuż jego ramion i barków. Jednak oczy, nieprzeniknione czarne oczy, błyszczały nieznacznie. Granger przełknęła gulę w gardle. Wyprostowała barki, utraciwszy pod plecami wspierający mur.
– Co pani tutaj robi?
– Idę do biblioteki.
– Cóż jestem zmuszony dotrzymać pani towarzystwa. Idę w tym samym kierunku.
– Pański patrol nadal trwa? – zapytała uprzejmie, chociaż kompletnie nie obchodziła jej odpowiedź. Bycie sam na sam ze Snape’em po tym, czego była świadkiem, było niezwykle kłopotliwe.
– Niestety – odpowiedział gorzko.
Ruszyli. Ramię w ramię. Mijali po drodze puste ramy obrazów. Granger czuła się dość sponiewierana. Mięśnie, o których nawet nie miała pojęcia, że istnieją, paliły żywym ogniem, barki były lekko zgarbione, a broda co jakiś czas opadała w dół. Nie odzywali się ani słowem. Profesor Snape nie należał do osób, które wymyślają na poczekaniu jakikolwiek temat, aby podtrzymywać rozmowę. Wiadome było, że Snape preferował ciszę, a w ciszy człowiek zwykle lepiej myśli.
Obserwował Granger. Jej spuszone włosy wyglądały, jakby stoczyła walkę z górskim trollem. Zwykle pyskata i gadatliwa Granger teraz była oazą spokoju. Zmrużył oczy, obserwując ją kątem oka.
Korytarz zaczął się nieznacznie zwężać. Chyba nawet tego nie spostrzegli, bo oboje wyglądali, jakby przesiadywali we własnych umysłach. Przypadkiem dłoń Snape'a musnęła, dłoń Granger, a jego bark zahaczył o jej bark.
– Przepraszam – rzuciła niemal automatycznie Granger, splatając dłonie przed sobą.
Zauważył jej poczerwieniałe policzki. Spuściła wzrok, wbijając je w buty. Chciał odpowiedzieć, że nic się nie stało, lecz nie odezwał się słowem. Badał uważnie wzrokiem Granger, a jakaś myśl zakuła go nieprzyjemnie. Granger zachowywała się co najmniej tak, jakby przebywanie w jego towarzystwie, było co najmniej uciążliwe. Nie rozumiał, skąd wzięła się w niej ta nagła zmiana. Jeszcze kilka dni temu wpatrywała się w niego z iskierkami w oczach, ochoczo oddając pocałunki. Teraz zachowywała się tak jakby, bycie blisko niego było jakąś karą od losu. Snape zacisnął dłonie w piąstki, czując nieprzyjemny ucisk w okolicy żeber.
– Próba była udana?
– Tak.
– Czy dobrze się pani czuje panno Granger? – zadrżała nieznacznie na jego słowa. – Nie jest pani za specjalnie rozmowna, a to zaczyna mnie martwić – rzucił, starając się brzmieć obojętnie. Granger spojrzała na niego przelotnie. Raczej z grzeczności, aniżeli z chęci kontaktu wzrokowego. – Zwykle trzeba panią uciszać, bo nie ma pani w sobie subtelnego wyczucia, kiedy wypada przestać mówić – Hermiona zacisnęła dłonie w piąstki. – Zwykle, gdy ktoś próbuje przeprowadzić w spokoju zajęcia.
– Proszę mi wybaczyć profesorze, ale próba była wyczerpująca.
– Czy biblioteka to dobry pomysł o tej porze? – nieznacznie spięła barki. Zauważył to. Oczywiście, że zauważył. Tak samo, jak jej szybszy oddech, rozbiegany wzrok i chłód, który emanował od niej niemal na cały korytarz.
– Biblioteka zawsze jest dobrym pomysłem.
Po kilku minutach ciszy dotarli pod pusty korytarz przed biblioteką. Granger chwyciła za klamkę. Przez moment stała nieruchomo, wpatrując się dębowe drzwi. Snape był tuż za nią. Nie odszedł, a uporczywie wpatrywał się w jej plecy, niemalże wypalając dziurę w jej swetrze. W końcu odwróciła się za siebie, wymuszając na usta lekki uśmiech.
– Profesorze Snape – skinęła głową na pożegnanie.
– Panno Granger.
Wsunęła się do środka, ostrożnie zamykając za sobą drzwi. Przez chwilę stała w miejscu, nim nie wyczuła na sobie chłodnego spojrzenia pani Pince. Kobieta nie wyglądała na uradowaną jej pojawieniem się zwłaszcza o tak późnej porze. Hermiona rozejrzała się wokół. Bez wątpienia była tylko ona i stara bibliotekarka.
– Dziesięć minut panno Granger – rzuciła takim tonem, jakby chciała zaznaczyć, że o tej porze nie jest mile widzianym gościem. Hermiona od razu wyczuła jej bojowe nastawienie. Prędko odwróciła się w stronę drzwi, błagając Merlina, aby profesor Snape już sobie poszedł. – Zamykam zaraz.
– Wystarczy mi tyle czasu pani Pince.
– Proszę się sprężać panno Granger – skrzyżowała dłonie pod biustem, patrząc na nią nieprzychylnie spod okularów, gdy ta przemknęła obok. Ruszyła w głąb biblioteki, nie zdając sobie sprawy, że Snape jeszcze przez chwilę stał pod zamkniętymi drzwiami.
Dopiero po dłuższej chwili, Snape otrząsnął się z transu. Musiał przestać analizować irytujące zachowanie Granger. Jednak jakieś nieprzyjemne uczucie, którego w tamtym momencie nie do końca rozumiał, kłuło go w klatkę piersiową. Od razu zauważył jej dziwną, wycofaną postawę, która zaczęła mieć miejsce kilka dni wcześniej. Ostatnio, gdy mijał na korytarzu Granger, spostrzegł, że prędko skręca w inny, ślepy korytarz, gdy tylko spostrzegła jego obecność. Innym razem w czasie popołudniowej przerwy obiadowej wpadła na niego w bibliotece, rzucając pospiesznie „Profesorze” i robiąc wszystko, aby nie zatrzymał jej na rozmowę.
Zachowanie Granger zaczęło go pomału denerwować. Nie wiedział, co nagle jej strzeliło, aby zachowywać się tak, a nie inaczej. Ostatnio wyraźnie dał jej do zrozumienia, że był na nią gotowy, że był skory na ten zakazany i niedozwolony układ, ponosząc wszystkie konsekwencje nawet jeśli spadłoby na niego całe Ministerstwo. Było dobrze. Wszystko było dobrze do następnego wieczora, od którego Granger znacząco się zmieniła, a on nie miał pojęcia dlaczego. Nie wyglądało to na działanie klątwy, a raczej kobiece humorki, z którymi kompletnie nie był zaznajomiony.
Snape jeszcze nie miał pojęcia, co było powodem wycofania się Granger. Mimo że był piekielnie inteligentnym czarodziejem, kompletnie nie łączył faktu, że odpowiedź, której tak poszukiwał, kryła się piętro niżej w sali transmutacji. Ruszył pustym korytarzem, a czarna szata powiewała za nim jak skrzydła nietoperza.
***
Kolejny świt nastąpił zbyt szybko. Hermiona ledwo wydostała się z łóżka, czując okropnie obolałe i palące mięśnie. Jeśli po wczorajszej próbie czuła się sponiewierana, tak teraz uczucie to było spotęgowane. Nawet siedzenie na skraju łóżka było dokuczliwe. Potarła dłonią kark, próbując rozruszać spięte mięśnie. Wypuściła ze świstem powietrze, zmuszając się do wstania z łóżka. Następnie poranek rozpoczął się dokładnie tak samo, jak przez ostatnie dnie. Rozpoczęła go od porcji eliksiru, a potem ruszyła w stronę łazienki. Gorący prysznic mógł okazać się zbawienny dla obolałego ciała. W głowie nakreśliła plan, aby wieczorem wykorzystać swój przywilej i zaszyć się w łazience prefektów, oddając się długiej i relaksującej kąpieli. Z tą budującą myślą rozpoczęła kolejny dzień.
Wyciągnęła z szafy rozkloszowaną wełnianą spódnicę. Nie sięgała po nią za często, a jedynie na specjalne okazje jak sobotnie wyjście do Hogsmeade czy przesiadywanie z Luną i Ginny, aby poczuć w sobie namiastkę kobiecości, którą próbowała co jakiś czas wbić jej do głowy rudowłosa. Spódnica sięgała do połowy łydki, nie krępowała ruchów, więc idealnie nadawała się na dzisiejszą próbę. Zarzuciła materiałową torbę na ramię, w której miała nowe szpilki i ruszyła przez zaciemnioną sypialnie. Lavender i Parvati jeszcze spały. Zanim zamknęła za sobą drzwi, posłała im co nieco zazdrosne spojrzenie. Merlinie co ona by oddała za dodatkową godzinę snu.
O tej porze Wielka sala nie była za specjalnie pełna. Urok niedzielnych poranków. Spojrzenie Hermiony od razu powędrowało do stołu Slytherinu. Draco Malfoy siedział dumnie wyprostowany, kartkując bez zbędnego zainteresowania poranne wydanie Proroka Codziennego. Miał na sobie szary sweter, który pomimo swojego prostego wyglądu i faktury wyglądał na kosztownie drogi. Włosy opadały na czoło w nieco większym niż zwykle nieładzie. Mimo tej nieidealnej odsłony Malfoy w całej swojej okazałości prezentował się nieskazitelnie. Być może miał to zakodowane w swoim DNA, aby w potarganych włosach i zwykłym swetrze wyglądać nienagannie. Gdyby Malfoy specjalnie próbował wyglądać niechlujnie, zapewne i tak wyglądałby, jakby stroił się przed lustrem przez co najmniej godzinę, nie wkładając w to ani krzty wysiłku. Siedział w znacznej odległości od Pansy Parkinson, która od razu rzucała się w oczy. Pansy wyglądała na obolałą i sponiewieraną po wczorajszej próbie, bez złudzenia przypominając Hermionę. Ślizgonka niespodziewanie uniosła głowę, jakby wyczuła, że ktoś usilnie się w nią wpatruje. Ich spojrzenia się spotkały. Bezczelnie omiotła Granger spojrzeniem, jakby chciała wytknąć jej, że prezentuje się lepiej, pomimo bolących i palących mięśni. Nagle mina Pansy zrzedła, gdy zauważyła, że Granger ma na sobie spódnice, a na ramieniu spoczywała torba. Parkinson spojrzała w dół, a następnie przetarła dłonią twarz. Szybko upiła łyk herbaty, klnąc pod nosem, tak, że siedzący niedaleko Malfoy obejrzał się w jej stronę, wysoko unosząc brew. Pansy w pośpiechu opuściła Wielką Salę, posyłając Granger gniewne spojrzenie, jakby to ona była winna jej roztargnienia.
– Pamięcią nie grzeszysz – mruknęła pod nosem Hermiona.
Na moment, na krótką chwilę spojrzenie jej i Malfoya się spotkało. Malfoy po chwili nieznacznie niemal niezauważalnie skinął głową. Cóż tego po nim się nie spodziewała. Obróciła się za siebie, upewniając się, że to z nią Malfoy się wita, a nie z jakimś innym uczniem. Po nim nie można było być niczego pewnym. Odwróciła się za siebie. Była sama. Oszczędnie, niemal niezauważalnie skinęła głową na powitanie, jakby jej ciało nie pozwoliło na większy ruch. Momentalnie potarła dłonią obolały kark. Zanim zajęła swoje miejsce, dostrzegła rozbawiony uśmieszek błądzący po głupkowatej twarzy Malfoya, który starał się ukryć za porannym wydaniem Proroka Codziennego. Śmieszne. Boki zrywać, mruknęła rozzłoszczona pod nosem.
Opadając na ławkę, jej spojrzenie pierwszy raz tego poranka powędrowało ku stołowi nauczycielskiemu. Bezgłośnie przełknęła gulę w gardle. Był tam. Siedział w swojej nieśmiertelnej czarnej szacie, pijąc ze spokojem kawę. W tym samym czasie pochylała się ku niemu profesor Torres. Rozmawiali raczej na spokojne tematy, bo na twarzy Snape’a nie gościł cień irytacji, ani gburowatości, pomimo wczesnej pory. Hermiona przeniosła spojrzenie na kobietę. Jej upięte włosy podkreślały zgrabne kości policzkowe. Porcelanowa cera miała na sobie nieznaczne rumieńce. To spostrzeżenie zakuło Hermionę nieprzyjemnie w okolicy żeber. Profesorka ubrana była tego dnia w bordową szatę, dość mniej elegancką niż podczas całego tygodnia prowadzenia zajęć, lecz nie można było powiedzieć, że nie wygląda równie dostojnie i szykownie.
Ucieleśnienie klasy i szyku, rzuciła pogardliwie pod nosem, chwytając za dzbanek z kawą. Jej wzrok już nie powędrował w stronę stołu nauczycielskiego, chociaż co jakiś czas miała wrażenie, że ktoś usilnie wypala dziurę w jej plecach. Ciężko było ocenić czy ostry laser mógł pochodzić od jednego ze Ślizgonów, stołu nauczycielskiego, czy od garstki pozostałych uczniów.
Na samą myśl innych uczniów momentalnie spięła się, a dłoń, w której trzymała kubek z kawą, zadrżała. Syknęła pod nosem rozzłoszczona swoim roztargnieniem. Prędko chwyciła za serwetkę, ścierając z blatu rozlany płyn. Czy inni uczniowie wiedzieli już, kto był jej partnerem? Czy Parkinson pochwaliła się swoim haniebnym odkryciem z pozostałymi Ślizgonami? Hermiona zacisnęła kurczowo palce na mokrej serwetce, obracając się w bok. Niewielka garstka uczniów nawet na nią nie spojrzała. Nie było poruszonych rozmów ani ciekawskich spojrzeń. Rozluźniła uścisk, odkładając serwetkę obok talerza. Może Parkinson jeszcze nie pochwaliła się swoim odkryciem? Może wczorajsza próba okazała się dla Ślizgonki tak wyczerpująca, że rozpoczęcie plotek na temat Granger i Malfoya było ostatnią rzeczą, którą pragnęła zrobić po powrocie do pokoju wspólnego Slytherinu.
Próba trwała niemal do godziny siedemnastej. Z ogromnym poczuciem ulgi i radości Hermiona opuściła salę transmutacji. Nie tylko ona wyglądała na zadowoloną, pozostali pomimo widocznego zmęczenia również tryskali niemałą radością na wieść, że była to ich ostatnia próba przed balem. Nowa figura, którą wprowadziła profesor Torres w praktyce, nie okazała się dla Hermiony tak skomplikowana i kłopotliwa jak się obawiała. Odwróciła głowę, widząc oddalającą się pustym korytarzem wyprostowaną sylwetkę Malfoya. Może tu nie chodziło wcale o trudność figury, a o to, że była dobrze prowadzona? Odchylenie partnerki wyglądało naprawdę efektownie, a zaufanie do partnera musiało być rozciągnięte do granic możliwości. Nie rozumiała jeszcze w tamtym momencie, skąd wzięła się w niej ufność do Malfoya. Czy sala pełna innych spojrzeń i srogiej nauczycielki doszczętnie zniszczyła w nim myśl, aby z premedytacją upuścić ją na parkiet? A może ich wcześniejsze próby, które odbywali sam na sam, zrodziły w niej namiastkę ufności, której Malfoy jeszcze nie nadwyrężył?
– Trzymaj mnie mocno – rzuciła do niego podczas próby. A Malfoy jak to Malfoy nałożył na swoje usta wredny uśmieszek. Dłoń na jej talii zacisnęła się odrobinę mocniej, gdy odchylił ją w tył. Wtedy czas jakby stanął w miejscu. Zdała sobie sprawę, jaka bezradna wówczas była, zdana jedynie na dobroduszność Malfoya. W swojej niekomfortowej pozycji widziała kątem oka pozostałe pary, które ćwiczą tę samą figurę, a spod niemal przymkniętych powiek, widziała w oddali pewną siebie twarz Malfoya.
– Zawsze – odpowiedział wówczas szeptem, gdy ponownie przyciągnął ją w górę. Hermiona zwęziła brwi. Malfoy ewidentnie miał ubaw z jej zdezorientowane miny. Hermiona w tamtym momencie nie wiedziała jeszcze, czy jego słowa były swego rodzaju groźbą, czy obietnicą.
***
Do rozpoczęcia balu pozostało coraz mniej czasu. W środę rytm dnia z pozoru przebiegał jeszcze całkiem normalnie. Zmagali się z górami prac domowych i zbliżającymi się testami, co odciągało ich uwagę od zbliżającego się balu. Przynajmniej działało to na Hermionę, która bez większych skrupułów w wolnych chwilach zaszywała się w bibliotece, nie zostawiając obowiązków na ostatnią chwilę. Bal był tylko balem. Nauka była priorytetem. Ku uradowaniu Hermiony zbliżał się powoli koniec semestru, co tylko wzmogło w niej jeszcze większą dyscyplinę i samozaparcie.
W czwartek rozmowy coraz częściej schodziły na temat balu. Przewijały się one nie tylko podczas posiłków w Wielkiej Sali, ale na korytarzach, pod salami zajęć i ku rozpaczy Hermiony nawet w Pokoju Wspólnym. Po kolacji, gdy wracała wraz z Harrym i Ronem do wieży Gryffindoru, wpadli oni na kilka piątorocznych Krukonek ewidentnie próbujących swoich sił w czymś, co miało wyglądać jako elementy tańca. Stali tak przez dłuższą chwilę spoglądając na nich z otwartymi ustami. Hermiona przypomniała sobie, jak sama wyglądała podczas prób z Malfoyem. W końcu posłała chłopcom sójkę w bok, siłą odciągając ich od gapienia się na Krukonki.
Podczas piątkowego śniadania Albus Dumbledore poinformował ich o odwołaniu wszystkich popołudniowych zajęć. Decyzja dyrektora spotkała się z wiwatami i oklaskami setek młodych czarownic i czarodziejów. W całej sali jedynie Hermiona nie podzielała entuzjazmu innych, patrząc na wiwatujących wokół uczniów z rezerwą tolerancji. Wpatrywała się w dyrektora, kompletnie nie rozumiejąc jego decyzji. Bal był w niedziele. Mogli ze spokojem odbyć wszystkie planowane zajęcia. Zza ramienia Albusa dostrzegła nadąsanego profesora Snape’a. Cóż nie tylko ona nie podzielała decyzji dyrektora. Hermiona mimowolnie przeniosła spojrzenie na miejsce, które jeszcze niedawno należało do profesor McGonagall. Profesor Torres, która zajmowała miejsce ich dawnej opiekunki, wpatrywała się ze spokojem na wiwatujących uczniów, a potem wymieniła się krótkim, dość znaczącym spojrzeniem z profesorem Snape’em. Hermiona była święcie przekonana, że dostrzegła, jak brew kobiety unosi się w górę. Wyglądała na lekko rozdrażnioną, zupełnie jak profesor Snape. Jacy zgodni, pomyślała kąśliwie Hermiona.
– Mionka nie cieszysz się? – Ron nachylił się ku niej ponad stołem. O mało nie trącił łokciem dzbanka z wodą. Siedząca obok Ginny w porę chwyciła go przed przewróceniem się. Wrzawa w Wielkiej Sali była tak potężna, utrudniając jakąkolwiek normalną konwersację. Hermiona musiała się stamtąd ewakuować, zanim dostanie bólu głowy.
– Nie ma z czego się cieszyć – odpowiedziała poważnym tonem, podnosząc się z ławki.
– A ty dokąd? – zainteresował się Harry.
– Do biblioteki.
Biblioteka była ostatnim miejscem w zamku, gdzie panowała cisza i porządek. I to dzięki Merlinowi przez urzędującą tam panią Pince, która bez najmniejszych skrupułów wyrzucała każdego, który jej zdaniem zakłócał porządek. Podczas ostatniej wizyty Hermiony, stara bibliotekarka wyrzuciła czwartorocznego Ślizgona, bo ten według niej za głośno ziewnął nad stosem książek. Od tamtego czasu Hermiona nie spotkała już pryszczatego chłopca pomiędzy alejkami biblioteki.
Zanim dotarła na pierwsze piętro, gdzie znajdowała się szkolna biblioteka, wpadła do najbliższej toalety. Upewniwszy się, że jest sama, wyciągnęła z torby porcję eliksiru. Ostatnimi czasy była dokładna i skrupulatna w przyjmowaniu medykamentu. Cóż profesor Snape mógłby być nawet z niej dumny, że poważnie przestrzega jego zaleceń, nie okrywając się płaszczem ignorancji. Szkoda, że się nie dowie, pomyślała, krocząc korytarzami.
Unikanie profesora stawało się coraz trudniejsze. Gdzieś głęboko pod żebrami Hermiona cieszyła się, że po balu wyjeżdża od razu na święta. Być może dwa tygodnie ferii, podczas których nie będzie na niego wpadać, pozwolą jej odkochać się w nim, całkowicie wymazując go z umysłu jako obraz potencjalnego partnera, za którego jeszcze niedawno go uważała. Taki był plan. Chociaż serce, które za każdym razem biło odrobinę mocniej, gdy na niego wpadała, szeptało jej, że to nie będzie takie łatwe, jak zakłada. Gdyby tylko Hermiona nie dopowiedziała sobie historii, która nigdy nie miała miejsca za zamkniętymi drzwiami kwater profesora Snape’a, być może ostatnie dnie wyglądałyby inaczej. Być może nie miałaby powodu, aby nienawidzić nowej profesorki, tylko dlatego, że trzymała się blisko Snape’a.
– Jaki ona ma tupet! – rzuciła pod nosem, wdrapując się po schodach. Jakaś sędziwa czarownica spojrzała na nią uważnie spod grubej ramy obrazu. Granger zignorowała jej ciekawskie spojrzenie, wspinając się wyżej.
Bal był tuż za rogiem. Przebywanie na korytarzach i w Wielkiej Sali stało się dla Hermiony niezłym utrapieniem. Wszyscy rozmawiali tylko o jednym, jakby całe życie mieszkańców zamku toczyło się tylko i wyłącznie wokół niedzielnego wieczoru. Ostatnio zdała sobie sprawę, że nawet Harry z Ronem rozpoczęli dyskusję na temat spinek do mankietów, do której chętnie dołączył Dean i Neville. Ku rozpaczy Hermiony, nawet Seamus wyglądał na przejętego balem, pytając się każdego wokół, czy powinien założyć kamizelkę, czy lepiej iść bez. Ginny ciągle trajkotała na temat makijażu i fryzur. Luna, jak to Luna podśpiewywała pod nosem, zachowując się tak, jakby bal już dawno się rozpoczął.
I właśnie w tym całym zgiełku i harmidrze Hermiona pierwszy raz zaczęła doceniać towarzystwo pani Pince. Biblioteka stała się jej azylem i ostoją. A stara bibliotekarka no cóż… nawet na nią Hermiona zaczęła spoglądać z większą niż zwykle wyrozumiałością.
Hermiona wsunęła się do biblioteki, po cichu zamykając za sobą drzwi. Przez jej ciało przeszedł przyjemny dreszcz odprężenia, gdy do nozdrzy zaczęły powoli dostawać się aromaty charakterystyczne dla tego miejsca. Najpierw wdarł się kurz, który lekko załaskotał w nozdrzach. Potem wyczuła wiekowe drewno, wosk z sojowych świec, stary papier, klej drukarski i coś, co tylko w małym stopniu mogło przypominać zielarski zakątek. Na ladzie stał imbryczek, z którego unosiła się woń zaparzonych ziół. Pokrzywa, pomyślała niemal machinalnie Hermiona. W bibliotece rozpalone były pochodnie i świece – słońce jeszcze nie zawitało do tej części zamku. Granger uśmiechnęła się w duchu, widząc panią Pince, która spoglądała na nią nieco sceptycznie spod okularów zsuniętych na nos. Zbliżyła się do jej stanowiska, sięgając za torbę.
– Dzień dobry pani Pince.
– Dzień dobry – odpowiedziała nieco gorzko. Hermionę kompletnie nie zraził kiepski humor kobiety. Przebywanie w srogiej aurze pani Pince było zbawienne, aniżeli obcowanie z pozostałymi uczniami, których jedynym tematem był zbliżający się bal. Odwróciła się za siebie. Zegar umieszczony tuż nad drzwiami wskazywał, że za kwadrans rozpoczną się pierwsze zajęcia. Cóż błogi spokój nie mógł trwać w nieskończoność. – Masz coś dla mnie panno Granger?
– Właściwie to tak – z torby wyciągnęła stary i wysłużony podręcznik Kursu Tańca Dla Opornych Trolli (i nie tylko). Z dziwną nutką sentymentu spojrzała ostatni raz na książkę, nim kobieta nie przysunęła jej bliżej siebie.
– Ach… – rzuciła przeciągle pod nosem. – Pamiętam tę lekturę. Niegdyś była to pozycja obowiązkowa dla uczniów.
– Doprawdy?
– Och tak… – pani Pince przejechała opuszkami palców wzdłuż zniszczonych rogów. – Było to lata temu, nim wywierano większy nacisk na bale i etykietę wśród uczniów. Nie tylko tych pochodzących ze szlacheckich rodów. – kobieta zrobiła pauzę, chwytając za filiżankę z zaparzonymi ziołami. Upiła łyk esencji a przez krótką chwilę, całe napięcie zniknęło z jej twarzy. Był to doprawdy niecodzienny widok. Gdzieś z tyłu zaskrzypiały drzwi. Hermiona nie odwróciła się za siebie, albowiem kobieta odezwała się ponownie, poprawiając szkiełka na nosie. – Lektura była pomocna?
– Bardzo.
– Profesorze Snape – Granger poczuła, jak z jej twarzy odpływa krew. – Pamięta pan ten podręcznik?
Niczym cień wylewający się z zakurzonej wnęki, po jej prawej stronie pojawił się profesor Snape. Hermiona dość sztywno obróciła się w bok, widząc, jak zbliża się ku nim. Jego ruchy były spokojne i opanowane. Wzrok przeniósł się z bibliotekarki na Hermionę, ale nie obdarzył jej zbyt długim spojrzeniem. Stanął w stosownej odległości obok niej. Chwycił z blatu za książkę, lekko prychając pod nosem. Hermiona zauważyła, jak jego brew ucieka w górę.
– Pani Pince – rzucił na powitanie, nie unosząc głowy spod kartkującej książki. – Panno Granger.
– Profesorze Snape – odpowiedziała szybko, czując, że musi się natychmiast ewakuować z biblioteki. Miejsce, które ostatnimi czasy stało się jej azylem i ostoją, teraz zostało jej odebrane. Niczego niewzruszony mężczyzna wciąż stał obok, kartkując pozycję.
– Na swoje nieszczęście pamiętam tę lekturę.
– Naprawdę? – wyrwało się Hermionie. Cholera, miałam przecież stąd iść!, skarciła się w myślach, prędko zaciskając dłonie w piąstki.
– Podczas mojej nauki bale organizowane były co roku. Niestety – dodał gorzko.
– Profesor McGonagall wywierała duży nacisk na etykietę – powiedziała pani Pince, schylając się po coś do szafki znajdującej się za nią. – Nie wiem, co się stało z pozostałymi książkami, ale udało ci się zdobyć ostatni egzemplarz panno Granger.
Hermiona ostrożnie wyprostowała barki. Czuła na sobie baczne spojrzenie profesora Snape’a. W jej głowie krążyła setka myśli. Układała sprytny plan ucieczki z biblioteki, setkę wymówek, które nakazały jej ewakuację, a to wszystko mieszało się z widokiem młodego profesora Snape’a próbującego tańczyć, według zaleceń Kursu Tańca Dla Opornych Trolli (i nie tylko). Mimo wszystko kąciki ust Hermiony lekko zadrżały na ten widok. Ciekawe, czy pamięta podstawowe kroki?, pomyślała mimochodem, robiąc krok w tył. Profesor Snape nie wyglądał na osobę, która regularnie odwiedzała wykwintne bale i bankiety.
Pani Pince wyciągnęła z szafki kilka książek owiniętych w brązowy papier. Profesor Snape przyciągnął je ku sobie, gdy tylko znalazły się na blacie. Hermiona zamknęła torbę i wykonała jeszcze jeden krok w tył, czując w tym okazję na ucieczkę.
– A pani gdzie się wybiera panno Granger? – rzucił profesor Snape, nawet na nią nie spoglądając. Składał właśnie parafkę na pergaminie, który podsunęła mu bibliotekarka.
– Umm ja… – zaczęła lekko zdezorientowana. – Na zajęcia profesorze Snape.
– To poczeka pani na mnie.
– Mam zaczekać? – rzuciła niepewnie, spoglądając to na jego plecy, to na sączącą swoje ziółka bibliotekarkę.
– Idziemy w tym samym kierunku. Nie prawda?
– Tak?
– Za kilka minut rozpoczynamy eliksiry panno Granger.
– Och profesorze Snape – wtrąciła się pani Pince, kompletnie nie odczytując dziwnego zakłopotania Hermiony. – Musi być pan nieco łagodniejszy dla panny Granger. Bycie wśród reprezentantów otwierających bal to ważna chwila dla młodej damy. – Hermiona zamrugała zaskoczona. Pani Pince nigdy nie była dla niej tak… uprzejma. Poczuła, jak coś nieprzyjemnie zaciska się wokół jej żeber. Musiała się stąd wydostać. Natychmiast. – To również stresująca chwila.
– Wcale nie jestem zestresowana – głos Hermiony niestety zapiszczał. Odchrząknęła, widząc, jak kobieta ku jej zaskoczeniu, lekko uśmiecha się pod nosem. Merlinie tego było już za wiele. Stojący obok Snape nieznacznie prychnął pod nosem. – Rozpoczęcie balu jest tylko kolejnym obowiązkiem prefekta, który muszę wykonać – powiedziała nieco odważnie. – Sama w życiu bym się do tego nie zgłosiła – dodała ciszej, czego kobieta już nie wychwyciła. Niestety Snape posłał jej znaczące spojrzenie. Oczywiście, że wszystko słyszał. Nietoperze charakteryzują się doskonałym słuchem. Zadziwiający gatunek. Granger zignorowała go, prostując barki. – Dziękuję pani Pince. Wpadnę… – urwała. Jeśli wygada się, kiedy planowała ponowne przybycie do biblioteki, być może Snape również się tu pojawi. Kolejne niezręczne spotkanie nie było jej do niczego potrzebne. Za dwa tygodnie nie będę nic już nic do niego czuć, pomyślała. Dwa tygodnie, dwa tygodnie… – Później. Wpadnę później.
– Dziękuję Irmo – wsunął książki pod pachę, skinąwszy lekko głową w stronę starszej czarownicy. Hermiona wymamrotała coś, co miało brzmieć, jak dziękuje i do zobaczenia, a następnie prędko ruszyła ku drzwiom. Na jej nieszczęście, kątem oka dostrzegła skraj czarnej szaty. Snape również ruszył.
Profesor Snape zdecydowanie za szybko chodził. Hermiona niemal stuknęła się z nim ramieniem, gdy ten niespodziewanie chwycił za klamkę. Poderwała głowę, spoglądając na niego zaskoczona. Panie przodem, powiedział wówczas, otwierając przed nią drzwi. Na moment zatrzymała spojrzenie na jego świdrujących oczach. Potem wzrok mimowolnie zjechał w dół na wąskie wargi. Ku jej niedowierzaniu coś przyjemnego ścisnęło ją w okolicy żeber, gdy kącik jej własnych ust lekko zadrżał. Przełknęła niespokojnie gulę w gardle, besztając się w myślach. Dziękuję, odpowiedziała nieśmiało, niemal wybiegając na korytarz. Dwa tygodnie, dwa tygodnie.
Szedł krok za nią. Dla bystrego obserwatora musiało to wyglądać całkiem komicznie. Granger zachowywała się tak, jakby próbowała robić wszystko, aby kroki były szybsze, nie wyglądając jednocześnie, jakby biegła przed idącym za nią mężczyzną. Rozpuszczone włosy podskakiwały z każdym ruchem, niezgrabnie opadając na czoło. Co chwila odgarniała niesforne kosmyki z twarzy. Profesor Snape szedł swoim naturalnym tempem. Jego kroki były szybkie, dokładne i nie było w nich grama chaotyczności, którym charakteryzował się chód Granger.
Schodząc po schodach, minęli pana Filcha, który instruował kilkuosobową grupę mężczyzn odzianą w szare, dość robocze szaty, gdzie mają ustawić choinki i drewniane, świąteczne figurki. Tyle uchwyciła z krótkiego komunikatu Filcha. Zaciekawiona Hermiona odprowadziła ich spojrzeniem, nim nie zniknęli na szczycie schodów. Filch zdecydowanie był w wyśmienitym nastroju, bez grymasu na swojej starej, pomarszczonej twarzy co było niecodziennym widokiem. Hermiona odnotowała w myślach, że musi podzielić się tym spostrzeżeniem z Harrym i Ronem. Być może Filch poczuł zbliżającą się magię świąt, odkładając w bok nienawiść do całego świata. Harry pewnie uznałby, że Filch paraduje dumnie przed innymi czarodziejami, bo Dumbledore dał mu nieco poważniejsze niż przeważnie zadanie. Tak była zapatrzona i skoncentrowana na panu Filchu, że potknęła się o własne stopy. Sunęła dłonią ku poręczy, która ku jej rozpaczy owinięta była w iglasty łańcuch. Opuszki palców jedynie musnęły ostre igły sosny. Ten, kto umieścił w tak niedogodnym miejscu girlandę, natychmiast powinien ją poprawić, przywracając podstawową funkcję poręczy. Jednak Hermiona dłużej się już nad tym nie zastanawiała. Pisnęła, wymachując przed sobą dłońmi, poszukując czegokolwiek do podtrzymania. Kłująca poręcz była ostatnią deską ratunku, której chciała się łapać.
– Ostrożnie Granger – syknął tuż nad jej głową profesor Snape. Jego palce mocno trzymały ją za ramię, stawiając do pionu. Prędko puścił ją, przypominając sobie, że byli na otwartym korytarzu, gdzie mogliby być źle odebrani przez wścibskie spojrzenia portretów. Zrobił krok w tył, spoglądając na nią z zaciśniętymi brwiami, a miejsce, w którym jeszcze przed chwilą ją trzymał, paliło przyjemnym dreszczem. Cholera, pomyślała zrozpaczona, spoglądając na swoje ramię. Dwa tygodnie…
– Zagapiłam się profesorze.
– Pan Filch wpadł ci w oko? – Hermiona spojrzała na niego zdumiona, nie wiedząc, czy żartuje, czy mówi całkiem poważnie. Granger prychnęła pod nosem, dalej schodząc po schodach. – Mam to uznać za pozytywną odpowiedź? – ciągnął dalej Snape. – Twoje standardy zaczynają mnie martwić, panno Granger.
– Jest pan niemożliwy profesorze – odpowiedziała, nie spoglądając na niego. Skarciła się prędko w myślach, że w ogóle mu odpowiedziała. Odkąd zaczął się interesować tym, co czuję? Ostatnio miał w głębokim poważaniu to, że spędził wyjątkowo ekscytujące chwile w towarzystwie nowej nauczycielki.
Mijali ich pędzący na zajęcia uczniowie. Nikt nie zwrócił na nich szczególnej uwagi, jakby byli scaleni ze starymi murami zamku. Minąwszy otwarte drzwi Wielkiej Sali, Hermiona zdała sobie sprawę, że rozpoczęło się dekorowanie zamku. Tuż przy wejściu do Wielkiej Sali stały wielkie bogato zdobione choinki a nad drzwiami wisiał magiczny zegar, który odliczał godziny do rozpoczęcia balu. Merlinie pozostało 60 godzin, pomyślała z przerażeniem Hermiona.
W powietrzu fruwały girlandy, bombki i ostrokrzewy z czerwonymi, bogato zdobionymi wstęgami. W ciągu kilku kolejnych godzin Hogwart miał się zmienić w magiczną krainę. Hermiona przystanęła, obserwując to wszystko, z dziwnym nostalgicznym uczuciem, przeszywającym klatkę piersiową. Na moment pomyślała o rodzinnym domu, o choince, którą zawsze ubierała z tatą. Wspomniała również mamę, z którą piekła pierniki i przygotowywała przesłodzoną, ale cudowną gorącą czekoladę. Ciepły uśmiech rozpromienił jej twarz. Jeszcze kilka dni i się zobaczymy, pomyślała. Potem tak nagle i niespodziewanie wyobraziła sobie, jak przekracza próg udekorowanej Wielkiej Sali. Ma na sobie piękną suknię balową, z upiętymi i ułożonymi włosami, makijażem, który idealnie z nią współgra nie robiąc z niej przerysowanej laleczki. W wizji pojawił się także obraz Dracona Malfoya, który był niestety nieodłącznym elementem tego obrazka. Hermiona wypuściła lekko powietrze z płuc. Po raz pierwszy poczuła dziwną i trudną do opisania nić nadziei. Być może bal nie zapowiadał się tak tragicznie, jak sądziła?
– Jak pięknie – powiedziała rozpromieniona, rozglądając się wokół.
– Rażący brak umiaru – usłyszała obok siebie znajomy, gburowaty głos. Nie mogąc się powstrzymać, wywróciła oczami.
– Dekorowanie dopiero się rozpoczęło.
– I to mnie właśnie martwi. Przesadnie i tandetnie.
– Czy cokolwiek jest w stanie pana zadowolić?
– Jak dotąd nic. Mam niski próg tolerancji dla rozczarowań.
– Tak myślałam – rzuciła obojętnie, zmierzając ku podziemią zamku.
– Słucham?
– Nic nie jest w stanie pana zadowolić.
Nagle i niespodziewanie ujrzała przed oczami zdarzenie sprzed kilku dni. Widziała, jak trzymał ją w mocnym uścisku, nie pozwalając odejść, jak obiecywał jej związek, biorąc na siebie wszelkie konsekwencje. Niemal czuła na swojej skórze jego oddech, w nozdrzach zawieruszyły się jego cholerne perfumy, które nie pozwalały jasno i racjonalnie myśleć. Wargi omal nie zadrżały, przypominając sobie jego intensywne pocałunki.
Wizja ta została zastąpiona widokiem nowej nauczycielki, stojącej w drzwiach jego kwater. Pachniała mocnym alkoholem, jej nienaganna fryzura, była potargana a czerwone policzki i błyszczące oczy zdradzały wszystko. Samo wspomnienie tamtego wieczoru sprawiło, że Hermiona poczuła ostre, niemal bolesne szarpnięcie w okolicy serca. Nie obdarzyła go ani jednym spojrzeniem. Wyminęła go, niemal zbiegając po krętych schodach.
– Właśnie to powiedziałem – usłyszała za sobą jego kroki.
– Wiem – odpowiedziała, mocno zaciskając palce na barierce. Chociaż ta klatka schodowa prowadząca do lochów nie była udekorowana w girlandę. Przyjemnie było nie drażnić opuszków palców ostrymi igłami.
Nagle i niespodziewanie poczuła jak łapie ją za ramię. Potem bez najmniejszego problemu odwrócił ją ku sobie. Granger westchnęła zaskoczona. W okolicy lędźwi wyczuła zimną barierkę, do której została przyciśnięta. W blasku pochodni jego ciemne oczy błyszczały niebezpiecznie. Wyglądał niemal drapieżnie. Oddychał płytko, świdrując ją ostrym spojrzeniem. Nie puścił jej ramienia. Gest nie był bolesny, nie sprawił jej bólu ani dyskomfortu. Był raczej władczy. W podobny sposób trzymał ją ostatnio w swoich komnatach, nie pozwalając jej odejść. Hermiona zadrżała. Nie wiedziała jeszcze, czy z zimna, przerażenia, czy z tego, że był tak niebezpiecznie blisko.
– Profesorze – wyszeptała.
– Co pani sobie znowu wymyśliła? – wycedził wściekle przez zęby.
– Słucham? – Snape nieznacznie pochylił się ku niej. Przełknęła bezgłośnie gulę w gardle, wyczuwając w nozdrzach jego perfumy. Dlaczego te cholerne usta są tak blisko?
– Panno Granger zaczynam powoli tracić cierpliwość. Widzę, że coś panią gryzie. Nie mam jednak pojęcia co.
Cholerne czarne oczy wpatrywały się w nią z intensywnością. Jabłko Adama drżało niebezpiecznie, błądząc tuż pod kołnierzykiem koszuli. Puścił jej ramię, opierając dłoń tuż przy jej głowie. Granger czuła wbijającą się w lędźwie poręcz. Był blisko. Za blisko. Dwa tygodnie, dwa tygodnie, myślała rozpaczliwie.
– Nic mi nie jest profesorze. Błędne obserwacje.
– Widzę, że coś się dzieje Granger.
– Myli się pan – odpowiedziała. Gdzieś z dołu dobiegały głośne śmiechy. Przymknęła na sekundę powieki. Na końcu świata rozpoznałaby okropny śmiech Crabbe’a i Goyle’a.
– Od kilku dni unika mnie pani.
– Nie.
– Nie? – żyłka na jego skroni zadrżała. – Usiłuje ustalić dlaczego moje towarzystwo nagle zaczęło być dla pani uciążliwe – Hermiona spuściła głowę. Trafił w punkt.
– Nic się nie stało profesorze – wyrzuciła w końcu.
– Dlaczego nie potrafisz mi nawet spojrzeć w oczy?
Z łatwością zszedł na ty. Hermiona zassała powietrze, lekko unosząc głowę. I potem jej spojrzenie odnalazło jego ciemne oczy. Wzrok niebezpiecznie opadł na jego cholerne wargi, których smak znała za dobrze. Prędko odwróciła głowę.
– Nadal nie mam pojęcia, o co pani chodzi – syknął cicho, chociaż bez problemu słyszała każde jego słowo. – Dla pani informacji nie zamierzam tracić czasu na domysły.
– Ja…
– Sądząc po pani minie, nadal oczekuje pani, że będę sam musiał się domyślić.
– Może powinien pan – powiedziała zanim pomyślała. Kącik ust Snape’a zadrżał.
– Nadal nie mam pojęcia, o co pani chodzi – chwycił za nasadę nosa, biorąc kilka spokojnych wdechów. – Oczekuje pani ode mnie domysłów. Otóż nie będę się domyślać – zacisnął niebezpiecznie szczękę. – Jeśli chce pani coś powiedzieć śmiało, proszę bardzo. Jeśli nie… – opuścił swoją dłoń, nieznacznie się odsuwając. – Nie traćmy swojego czasu.
– Profesorze…
– Proszę iść do klasy panno Granger. Odczekam i za chwilę ruszę za panią.
Granger zacisnęła usta w cienką linię. Odepchnęła się spod barierki, która przez ostatnie minuty boleśnie wbijała się w jej lędźwie. Snape już na nią nie patrzył. Wpatrywał się w uszczerbek kamieni tuż nad jej głową, a wtedy coś zakuło ją nieprzyjemnie w brzuch. Nie chciała tej rozmowy. Nie chciała mu się z niczego spowiadać, a to, że zachowywał się tak, jakby niczego nie zrobił, powodowało w niej niemałe wzburzenie. Ruszyła w dół. Sama widziała ich w jego komnatach. Merlinie!, syknęła pod nosem, mocno zaciskając palce na barierce. Nigdy nie podejrzewała, że profesor Snape może być takim ignorantem.
Drżała z wściekłości. Oddychała płytko i ciężko nie potrafiąc usunąć sprzed oczu jego miny, miny człowieka, który jak zwykle udaje, że nie wie, co się stało. Typowe męskie zagranie, kiedy sypie się grunt, pomyślała rozgorączkowana. Serce biło szybko, za szybko. Powinna już dawno zapomnieć o rozmowie, którą odbyła ze Snape’em, ale jego cichy i elektryzujący głos, jak bagnet usilnie powracał do jej głowy. Nadal nie mam pojęcia, o co pani chodzi.
Niczym huragan wyszła zza zakrętu. Jej policzki płonęły z wściekłości i bezsilności. Niechciane łzy gromadziły się w kącikach oczu, a Granger starała się robić wszystko, aby się nie rozpłakać. Nie teraz. Nie tutaj, pomyślała, widząc w tłumie Harry’ego i Rona. Gdzieś nawet błysnęły blond włosy Malfoya. Crabbe i Goyle, którzy niedawno wybuchnęli śmiechem, teraz stali pod drzwiami sali eliksirów chichrając pod nosem. Widok nędzy i rozpaczy, pomyślała z pogardą Hermiona.
– Mówię wam, Granger kłamie – zatrzymała się gwałtownie, a serce zabiło szybciej.
– Skąd możesz to wiedzieć? – odpowiedział inny głos.
– To oczywiste – prychnęła z wyższością Lavender Brown. – Zmyśliła historię o tajemniczym partnerze na bal. Prawda jest taka, że nikt jej nie zaprosił.
Żołądek Hermiony zacisnął się boleśnie. Stała na końcu korytarza, była głównym tematem jakieś dyskusji, a nikt nawet nie dostrzegł, że stoi niemal pośród nich. Pociągnęła niezdarnie nosem, nie pozwalając, aby z oczu wydostały się łzy. Spoglądała sparaliżowana na Lavender Brown, prowokatorkę całego zamieszania.
– Przez cały grudzień płacze wieczorami – głos należał tym razem Padmy Patil. – Biedna Granger myśli, że nie widzimy jej zapłakanych oczu – ktoś zachichotał w tle.
– Musiała wymyślić sobie tego całego partnera, aby nie wyjść na desperatkę – ciągnęła Brown. – Łatwiej powiedzieć, że ktoś ją zaprosił niż przyznać się, że nikt jej nie chciał.
– Odszczekaj to!
Ku Lavender Brown ruszył Ron. Jego poczerwieniałe ze złości policzki niemal stopiły się z rudymi włosami. Barki Rona drżały, tak samo, jak jego dłonie, które zaciskał w piąstki. Tuż za nim stąpał Harry. Ron zatrzymał się zaledwie metr od Brown, łapiąc na nią z góry. Lavender nie przejęła się tym, odrzucając w najbardziej irytujący gest włosy.
– Nie słyszałeś Ron? Mam powtórzyć? – zapytała przesłodzonym głosem. – Twoja przyjaciółka jest kłamczuchą.
– Nie masz żadnego prawa wyrażać się o Hermionie w ten sposób – zbliżył się do niej, sycząc przez zaciśnięte zęby.
To był pierwszy raz, kiedy Hermiona widziała Rona w takim stanie. Stojący za nim Harry próbował być tym opanowanym przyjacielem, który trzymał mocno Rona za ramię, nie pogarszając i tak napiętej sytuacji. Hermiona zadrżała przerażona. Jej spojrzenie odnalazło Malfoya. Spoglądał na nią przez tłum uczniów, opierając się w swobodny sposób o ścianę. Wyglądał, jakby chciał znaleźć się gdziekolwiek indziej niż w lochach pośród kłócących się Gryfonów. Zamknął w geście irytacji podręcznik. Hermiona nie odczytała nic z lodowatych oczu Malfoya. Miał na sobie maskę obojętności, chociaż dostrzegła niebezpiecznie zaciśniętą szczękę. Malfoy w końcu ruszył, wciskając podręcznik do zawieszonej na ramieniu torby. O nie!, jęknęła w myślach Hermiona. Stojąca niedaleko Pansy Parkinson tylko spojrzała obojętnie na oddalającą się sylwetkę chłopaka.
– Ja ją zaprosiłem – rzucił Ron.
– Doprawdy? – zamrugała zaskoczona Lavender Brown. Serce Hermiony na moment przestało bić. Tuż za ramieniem Rona dostrzegł ją Harry. Jego oczy błysły, gdy tylko ujrzał jej twarz. Kąciki jego ust zadrżały na moment, jakby chciał powiedzieć: Spokojnie Mionka, opanujemy sytuację. – I co? – szydziła.– Zgodziła się?
– Nie – odpowiedział całkiem poważnie Ron. Hermiona przymknęła powieki, przypominając sobie zajście na korytarzu, gdy Ron faktycznie zaproponował jej wspólne wyjście na bal. Teraz jej przyjaciel, któremu odmówiła, stoi pośrodku innych uczniów i próbuje ją bronić przed bezpodstawnymi oszczerstwami Lavender. – Spóźniłem się, bo ktoś już ją zaprosił – syknął.
Oczy Brown rozszerzyły się, a następnie zwęziły, przypominając oczy węża. Usta zacisnęła w cienką linię, zakładając dłonie pod biustem. Stojącą obok niej Parvati przyjęła niemal identyczną pozę. Zrobiło się nieco ciszej pod salą eliksirów. Niektórzy szeptali między sobą, inni kompletnie zignorowali Brown i jej chęć zwrócenia na siebie uwagi, a jeszcze inni nieśmiało wyciągali głowy, czekając na rozwój wydarzeń.
– Przeraża mnie, jakie masz ubogie życie Brown.
– Och wracaj do swoich Ślizgonów Malfoy. Nikt nie prosił cię o opinię.
– Doprawdy nędzny widok, jak bardzo interesujesz się życiem innych, zamiast skupić się na własnych sprawach. – zainteresowani prowokacją odwrócili głowy w stronę Malfoya. Hermiona zassała delikatnie powietrze. Harry wraz z Ronem wymienili się znaczącym spojrzeniem.
– Co ty możesz wiedzieć Malfoy? – prychnęła Brown.
– Wiem więcej, niż może Ci się wydawać.
Policzki Brown zadrżały. Malfoy z lekką obojętnością rozejrzał się wokół. Ponownie jego spojrzenie odnalazło Hermionę. Stała wciąż w tym samym miejscu na końcu korytarza nie potrafiąc się ruszyć. Wyglądał, jakby coś kalkulował, jakby się nad czymś zastanawiał i rozważał. Granger minimalnie, niemal niezauważalnie pokręciła głową, niemo błagając, go, aby nic nie mówił. Wiedziała, że wszyscy się wkrótce dowiedzą, że to z nim wybiera się na bal, ale nie chciała, aby doszło do tego w ten sposób. Nie w tak upokarzający sposób, w jaki Brown ukazuje ją innym. Skąd ona ma w sobie tyle nienawiści?, przemknęło Hermionie przez myśl.
– Więc wiesz, z kim idzie? – zainteresowała się Parvati. Malfoy uśmiechnął się łobuzersko pod nosem, przeczesując palcami włosy. Wyglądał na całkowicie wyluzowanego i spokojnego, czego nie można było powiedzieć o Hermionie, która zagryzała wargę do krwi.
– Tak.
Oczy Granger odnalazły Pansy. Ślizgonka nie wyglądała, jakby chciała pogrążyć Hermionę. Odwróciła głowę w bok, odchodząc pod ścianę. Pansy, która była jej największą przeciwniczką zaraz po Lavender Brown, nie upokorzyła jej jeszcze bardziej, wchodząc w dyskusje z Brown. Pansy doskonale wiedziała, kto był partnerem Hermiony, jednak z jakiś nieznanych dla niej powodów nie wyszła przed szereg. Nie wskazała na nią palcem ani nie rzuciła swoim protekcjonalnym tonem, że ona wie więcej niż inni. Wtedy spojrzenie jej i Hermiony spotkało się na krótką chwilę. Jednak to Pansy była tą, która pierwsza odwróciła wzrok.
Hermiona zacisnęła dłonie w piąstki. Merlinie, jak to musiało wyglądać, żeby Malfoy dołączał do sprzeczki Gryfonów. Jeszcze ktoś postronny uznałby, że Malfoy faktycznie stanął w jej obronie. To tylko pozornie tak wygląda. Prawda?, pomyślała przerażona Hermiona. Przecież nie miałby powodów, aby mnie bronić.
– Daj spokój Malfoy! – rzucił przez tłum Blaise Zabini. – Po co się wtrącasz?
– No właśnie? – dołączył się Ron. Jego głos nie brzmiał oskarżycielsko. Kryła się tam nutka zdumienia i ciekawości. Merlinie, Hermiona sama nie rozumiała zachowania Malfoya, a co dopiero pozostali.
– Jako prefekt nie mogę dopuścić do rękoczynów ani mordu i to przed pierwszą lekcją. Macie na to cały dzień – prychnął z ironią. – Niemniej… – rzucił przeciągle, nieco znudzony tonem. – Prywatnie jako Draco Malfoy chętnie bym pooglądał walkę lwów.
Cóż to brzmiało jak typowa wypowiedź Malfoya. Lavender Brown naburmuszyła się, prychając pod nosem. Ron spojrzał zdumiony na Harry’ego. Harry próbował nawiązać kontakt wzrokowy z Hermioną, a Hermiona spoglądała właśnie na Pansy, która wyglądała, jakby nie chciała uczestniczyć w tej idiotycznej słownej przepychance. Udawała ich kompletnie ignorować i zaczęła oglądać własne paznokcie, chociaż jej wzrok co jakiś czas uciekał do sylwetki Malfoya. Jej mocno zaciśnięta szczęka i poczerwieniałe policzki nie sugerowały, że była zadowolona z takiej postawy Malfoya. Zresztą Pansy chodziła naburmuszona przez ostatnie tygodnie, więc jej nadąsana mina i wysoko zadarty nos nie był dla nikogo postronnego zaskakującym widokiem.
Hermiona niespodziewanie znieruchomiała. Ktoś schodził po schodach, a ona nie musiała się odwracać, aby zgadnąć, do kogo należały zdecydowane i harmonijne kroki. Profesor Snape wyszedł z zakrętu o mały włos, nie wpadając na nią. Nie wiedziała, czy stał od niej zaledwie metr, czy dwa, ale nie miało to najmniejszego znaczenia. W nozdrzach wyczuła cholerne perfumy, które w tej chwili działały na nią niezwykle kojąco i odprężająco. Merlinie, jaki był to paradoksalny moment! Jeszcze chwilę temu odbyli nieprzyjemną rozmowę. Jej ciało nadal drżało nie tylko z wściekłości, ale także z upokorzenia, do którego doprowadziła Lavender Brown. W całej tej irracjonalnej sytuacji Hermiona myślała tylko o jednym, aby odwrócić się za siebie, skryć się za plecami Snape’a i rozpłynąć się w powietrzu. Mimo że zakończyli rozmowę w niewygodny i nieprzyjemny sposób, mimo że nadal była na niego wściekła, z nieznanych dla niej przyczyn to on był tym, za którym chciała się schować i zniknąć przed całym światem.
Hermiona zrobiła krok w tył, nie mogąc patrzeć na Lavender Brown. Odwróciła się za siebie, stojąc niemal twarzą w twarz z profesorem Snape’em, chciała go wyminąć, uciec, zniknąć i zaszyć się pod ziemię. Lecz Snape zrobił coś, czego się nie spodziewała. Wyciągnął dłoń lekko w bok. Nie dotknął jej ani nie zatrzymał. Był to raczej gest tarasowania drogi, chociaż wiedziała, gdyby tylko chciała, mogłaby go z łatwością wyminąć.
– Zostań.
Powiedział tyle i aż tyle. Jego głos był cichy i szorstki. Hermiona nieznacznie uniosła głowę, chociaż Snape wcale na nią nie spoglądał. Wpatrywał się w grupę uczniów. Jego ciemne oczy zwęziły się, jabłko Adama zadrżało, a cały Snape wyglądał niemal drapieżnie. Ruszył przed siebie, a skraj jego szaty musnął dłoń Hermiony.
– Skoro panna Brown zakończyła już swój publiczny sąd nad koleżanką, proponuję wszystkim wejść do sali. – Hermiona zesztywniała. Wszystko słyszał. Oczywiście, że wszystko słyszał!, jęknęła, wpatrując się w jego plecy.
– Profesorze Snape – sapnęła zdezorientowana Lavender, odwracając się w stronę nauczyciela.
– Panno Brown skoro posiada pani tak imponującą pewność co do życia innych, może zechce pani wykorzystać tę wiedzę w kwestiach, które powinny panią interesować.
– Profesorze ja tylko mówiłam…
– Dość. Nie pytałem, co pani mówiła – syknął. – Jeśli skończyła pani budować własną reputację cudzym kosztem, proponuję wejść do sali.
Snape odsunął się w bok. Wszyscy dostrzegli stojącą za nim Hermionę. Stała, zaciskając kurczowo palce na pasku torby. Jej barki nieznacznie drżały, a usta miała zaciśnięte w wąską linię. Lavender zamrugała zaskoczona, jakby zobaczyła Hermionę po raz pierwszy w życiu. Jej policzki oblały się czerwienią. Do tej pory zuchwała i pewna siebie Lavender prędko spuściła głowę, przepychając się między Harrym i Ronem. Wpadła do sali jako pierwsza, a tuż za nią ruszyła przerażona Padma Patil.
– Czy coś jeszcze państwa zatrzymuje? – rzucił do pozostałych. – Do sali.
Gryfoni i Ślizgoni ruszyli w stronę klasy. Harry z Ronem posłali Hermionie krótkie, pocieszające spojrzenie. Malfoy zerknął na nią tylko przelotnie, ruszając za Blaise’em Zabinim. Chociaż Hermiona dostrzegła na ustach blondyna głupi, triumfalny uśmieszek. Malfoy musiał wyglądać na zadowolonego takim upokorzeniem Lavender Brown, bo co innego mogło wywołać w nim takie emocje?
– Panno Granger – obrócił się bokiem, rzucając jej krótkie spojrzenie. – Sądziłem, że wyraziłem się wystarczająco jasno. Proszę wejść. Nie mam dziś cierpliwości do kolejnych nieporozumień.
Oboje wiedzieli, do czego nawiązał. Hermiona w końcu ruszyła. Powoli. Niepewnie. Z chwilą, gdy zrównała się z profesorem, nieznacznie uniosła głowę. Ich spojrzenia się spotkały. Napięcie w jej ramionach delikatnie zelżało. Obronił ją. Na swój własny kulawy sposób stanął w jej obronie. Mimo że chwilę wcześniej na schodach był poirytowany i zły, zrobił coś, o co w życiu by go nie podejrzewała. Nie zapytał, jak się czuje, czy wszystko dobrze, nie powiedział, aby nie przejmowała się niepochlebnymi plotkami na swój temat. W jego postawie ani spojrzeniu nie było iskierek ciepła, ani pobłażliwości. Chociaż pod maską chłodu i obojętności Hermiona dostrzegła nić empatii, której nigdy nie dopatrzyła się w obliczu profesora Snape’a. To niewygodne spostrzeżenie sprawiło, że przez krótką niebezpieczną chwilę zaczęła wątpić, czy to do czego doszło między nim a profesor Torres, faktycznie miało miejsce. Co jeśli nie wydarzyło się absolutnie nic? Co jeśli Snape faktycznie mówił prawdę?
***
Do pory obiadowej cała szkoła wiedziała już o zajściu w lochach. Hermiona przemykała wraz z Harrym i Ronem między zajęciami, kryjąc się w ich ramionach, jak ranne i spłoszone zwierzę. Znalazła całkiem zacną wymówkę, aby wymigać się od ostatniego posiłku. Ronaldowi nie udało się jej przekonać, aby wraz z nimi poszła na kolację. Pędziła po schodach prosto do biblioteki, wiedząc, że pani Pince była ostatnią osobą w tej szkole, do której dochodziły krążące wśród uczniów plotki.
W sobotni poranek drzwi sypialni dziewcząt otworzyły się z hukiem. W progu stanęła Ginny z wojowniczą i zaciętą miną. Hermiona lekko wzdrygnęła się na łóżku, posyłając jej zdumione spojrzenie. Ginny odchrząknęła na tyle głośno, aby zaburzyć spokojny sen Lavender i Patil. Z premedytacją przeszła przez cały pokój, podchodząc do łóżka Hermiony. Bez słowa chwyciła przyjaciółkę za dłoń i wyciągnęła ją z sypialni dziewcząt pod głośnym, protestem Hermiony. Na koniec, gdy Lavender niemal zakrywała kołdrą głowę, Ginny uniosła różdżkę. Zasłony zadrżały, wpuszczając do sypialni poranne promienie. Lavender zaklęła na Ginny a Ginny w odwecie, trzasnęła drzwiami, gdy wychodziły.
– Nie musiałaś tego robić – powiedziała Hermiona, jeszcze przez chwilę wpatrując się w drzwi swojej sypialni. Nieprzyjemny ścisk zawieruszył się w jej brzuchu. Kolejne kłopoty właśnie pojawiły się na horyzoncie.
– Musiałam – odpowiedziała, wsuwając różdżkę za pasek spodni. – Ron mi powiedział, co się wczoraj stało.
– Ach…
– Okropna sytuacja – delikatnie ścisnęła ją za ramię. – Lavender to głupia krowa. Nie przejmuj się nią.
– Jasne…
Wraz ze zbliżającym się balem Hermiona odniosła wrażenie, że plotki na jej temat znacznie ucichły. Stojąc w progu Wielkiej Sali w czasie sobotniego obiadu, nikt nie zwrócił na nią szczególnej uwagi. Wszyscy rozmawiali ochoczo o sukienkach, makijażu i przygotowaniach. Ktoś nie mógł się doczekać przerwy świątecznej, a jeszcze inni snuli marzenia o prezentach. Nawet raz odniosła niemałe wrażenie, że ludzie nieco chętniej posyłali wścibskie spojrzenia Lavender niż jej. Chyba takiego zainteresowania Brown się nie spodziewała. Cóż była to miła odskocznia, widząc ukrywającą się za gazetą Lavender. Do Hermiony doszły plotki, że Brown tak naprawdę nie rozstawała się tego dnia z gazetą. Chodząc po korytarzach, miała ją wojowniczo wciśniętą pod pachę, a gdy tylko ktoś poruszył jej temat, prędko kryła się za porannym wydaniem Proroka Codziennego. Portrety szeptały między sobą, że ktoś próbował nawet podpalić róg gazety, ale w to do końca Hermiona nie wierzyła. Portrety zwłaszcza te umieszczone na głównych korytarzach miały w zwyczaju dopowiadać sobie rzeczy, które nigdy nie miały miejsca. Dość zgrabnie wychodziło im naciąganie prawdy, której nikt później za specjalnie nie miał ochoty prostować. Cóż taki był urok życia w wiekowym zamku.
W sobotnie popołudnie niedługo po obiedzie Ginny podstępem zaciągnęła Hermionę do jednej ze sal, pilnie wyjaśniając, że potrzebuje prefekta do walki z niesfornymi uczniami. Hermiona bez najmniejszego zawahania wpadła do sali, odtwarzając w umyśle cały szkolny regulamin. Zatrzymała się z nieco skwaszoną miną, widząc, że Ginny sprowadziła tam Lunę, przyniosła smakołyki, a na środku stał stół z czymś, co mogło przypominać mugolskie narzędzia zbrodni. W tle rozbrzmiewała nieco skoczna melodia. Hermiona wszędzie rozpoznałaby Fatalne Jędze. Ze zrzedłą miną opuściła w dół różdżkę.
– Ginny – jęknęła przerażona, gdy rudowłosa zaciągnęła ją do stołu. – Co to jest?
– Zaczynamy przygotowania do balu – powiedziała rozmarzonym tonem Luna. Hermiona niemal zaklęła w myślach. Oczywiście, że Ginny musiała użyć podstępu, aby ją tutaj sprowadzić.
– Ja… – obróciła się spanikowana w stronę drzwi. – Ja… ja…
– Nie wymigasz się Hermiono – powiedziała ostro Ginny, przypominając swoją mamę. – Nie masz żadnego dyżuru – Hermiona przełknęła bezgłośnie ślinę. – Biblioteka jest dzisiaj nieczynna. – wypuściła cicho powietrze z ust. – A kufer masz już dawno spakowany.
– Skąd wiesz? – uniosła nieco wściekle brew w górę.
– Sprawdziłam. Nie wymigasz się – zaciągnęła ją na krzesło, wciskając w jej dłonie kremowe piwo.
– Luna co ty robisz?
– Kolczyki – Lovegood walczyła z małymi drucikami. Obok niej leżały różne świecidełka, a nawet coś przypominające mugolską modelinę. Luna ewidentnie walczyła z czymś, co miało przypominać płatki śniegu. Hermiona pochyliła się w przód.
– Wyglądają bardzo ładnie – powiedziała ze szczerym uznaniem.
– Dziękuję – policzki Luny minimalnie, niemal niezauważalnie musnął rumieniec. – Mogę też ci zrobić jeśli masz ochotę. Ginny wybrała kamień księżycowy – faktycznie, dopiero teraz Hermiona zauważyła różne kamienie ułożone na aksamitnej chusteczce. Nie były wielkie ani spektakularne, jednak połączone w większą całość mogły dać naprawdę okazały efekt. Chciała zapytać Luny skąd, ma to wszystko. Nie chciała zabrzmieć niegrzecznie, więc jedynie ugryzła się w język, powstrzymując swoją ciekawość.
– Dziękuję bardzo Luna, ale mam już biżuterię na bal.
Podczas zakupów w Londynie Hermiona i Ginny kupiły także mugolskie lakiery do paznokci. Hermiona nawet nie zorientowała się, kiedy Ginny chwyciła za jej dłoń, a następnie sięgnęła za pilniczek. Nawet nie spostrzegła, gdy rudowłosa zaczęła opracowywać jej płytkę paznokcia, zagryzając przy tym mocno wargę.
– Ginny wiesz, jak tego używać? – zapytała ostrożnie. – To mugolskie narzędzia – spojrzała na metalowe narzędzia ułożone na papierowym ręczniczku.
– Wiem – wzruszyła ramionami. – W ostatnie wakacje tata przyniósł do domu jakieś mugolskie czasopismo. Lata świetlne przeleżało pod stertą dokumentów w jego biurze. – Ginny odgarnęła kosmyk włosów za ucho. – Nie masz czego się bać Hermiono. Wiem, co robię.
– Oby – odpowiedziała dość sceptycznie Hermiona.
– O takich przydatnych umiejętnościach powinni pisać w magazynie Czarownica, a nie o zwalczaniu gnomów ogrodowych.
Hermiona była niemal przykuta do krzesła, gdy Ginny zajmowała się jej paznokciami. Skazana była na sączenie kremowego piwa i jedzenie czekoladek, które co chwila podsuwała w jej stronę Ginny. Dość sceptycznie i z lekką nutą niepokoju spoglądała na metalowe narzędzia błyszczące w promieniach słońca. Mugolskie narzędzia w dłoniach czarownicy, która nie miała na co dzień z nimi do czynienia, budziły w Hermionie lekki dyskomfort. Pocieszała się tym, że znała podstawowe zaklęcia lecznicze, gdyby sytuacja wymknęła się spod kontroli. Lekko poruszała karkiem, zmuszając się do relaksu. Przesunęła wzrok od skupionej na swojej pracy Ginny do walczącej z mieniącymi się kamieniami Luny. Zatrzymała w końcu wzrok za oknem, cicho, niemal bezgłośnie wypuszczając powietrze z płuc.
Zaszyła się w niej myśl, taka malutka i z pozoru niewinna, że w sumie była wdzięczna Ginny i Lunie, że zaciągnęły ją do tego całego babskiego kręgu. Jej myśli tylko początkowo fruwały wokół Lavender Brown. Pojawił się tam również Draco Malfoy, który miał już niedługo stać u jej boku. Dłoń Hermiony nagle drgnęła, gdy zaczęła analizować swoje postępy w tańcu. Ginny syknęła na nią, raz jeszcze łapiąc ją za dłoń, a Hermiona naprawdę zaczęła wątpić, że cokolwiek zapamiętała z podstaw tańca. Przymknęła powieki, próbując odtworzyć w umyśle pierwsze rozdziały Kursu Tańca Dla Opornych Trolli (i nie tylko).
W jej umyśle zawieruszył się także profesor Snape, co do którego Hermiona nie była już taka pewna. Coraz wyraźniej odzywał się w niej głosik, że nie wydarzyło się absolutnie nic za drzwiami jego kwater, że między nim a nową nauczycielką do niczego nie doszło. Jednak inny głosik, dość zuchwały i bezwzględny podpowiadał jej, aby przestała być naiwna, bo jednak wiele wskazywało na to, że Snape nie mówił jej całej prawdy.
– To, co – rzuciła w końcu Ginny. – Który lakier wybierasz?
***
Spędzenie sobotniego popołudnia z Ginny i Luną nieoficjalnie zwolniło Hermionę z niedzielnych przygotowań do balu. Ginny od samego rana zanudzała ją wykładem o maseczkach i wałkach na włosy, usilnie próbując wcisnąć do swojego planu Hermionę, obiecując jej, że zostanie jej osobistą stylistką. Hermiona jedynie uśmiechnęła się z wyrozumiałością do Ginny, dość chaotycznie mieszając owsiankę w swojej misce.
– Ginny przykro mi, ale prefekci mają spotkanie przed balem, na którym muszę być obecna. Nie wiem, ile to potrwa, więc pójdę już tam przygotowana.
– Nie możesz się z tego wykręcić?
– Niestety – powiedziała z udawanym smutkiem w głosie. – Nie martw się o mnie. Poradzę sobie z przygotowaniami. – Ginny nie zadowolił uśmiech Hermiony. Mruknęła w odwecie coś niezrozumiałego pod nosem, a następnie nałożyła jeszcze jedną porcję owsianki na talerz Hermiony, pod jej głośnym protestem.
Przez resztę dnia Hermiona krążyła między dormitorium a łazienką prefektów, przenosząc swoje rzeczy. Uznała, że skorzysta ze swojego przywileju prefekta i zaszyje się w łazience na piątym piętrze, nie będąc zmuszoną przygotowywać się do balu wraz z Lavender i Brown w jednej sypialni. Początkowo myślała, aby użyć zaklęcia zmniejszająco-zwiększającego, aby zapakować wszystko do jednej torby, ale rodziła się w niej obawa, że sukienka nie wyjdzie cało po takim starciu. Przez ostatnie tygodnie wisiała ona na wieszaku w materiale ochronnym, który Hermiona poprosiła o doliczenie podczas zakupów. Sukienka była skryta przed wścibskim spojrzeniem Brown, która co rusz odwracała głowę, gdy tylko Hermiona otwierała szafę. Na szczęście Brown nie próbowała złamać zabezpieczeń, a zaklęcia ochronne, które z konieczności nałożyła Hermiona, okazały się wystarczające.
Z niemałą zadyszką Hermiona przystanęła przy jednej z kolumn, opierając się o nie wolną dłonią. W drugiej trzymała suknie, a palce co rusz zaciskały się na metalowym drążku od wieszaka. Przełknęła gulę w gardle, próbując złapać oddech. Marsz z dormitorium do łazienki prefektów ciągnął się w nieskończoność, a Hermiona odbyła tego dnia już kilka podobnych kursów. W końcu poprawiła uścisk i oparła suknie o lewy bark. Nie chciała widzieć, jak wygląda, doskonale wiedziała, że przypominała zgarbioną staruszkę, dźwigającą na plecach wór ziemniaków. Ruszyła dalej. Tym razem nieco wolniej. Próbowała przekonać samą siebie, że spacer przed balem i rozruszanie obolałych oraz napiętych mięśni nie może być przecież takim złym pomysłem. Zważając, że ostatnie tygodnie przesiedziała niemal w bibliotece, albo poiła się silnymi miksturami.
– Cholera – syknęła, zatrzymując się w połowie kroku. – Nie mam więcej eliksiru. Jak mogłam o tym zapomnieć?
Automatycznie, niemal jak robot przyjęła z rana fiolkę medykamentu, nie zauważając, że wyciągnęła z szuflady ostatnią porcję. Przymknęła powieki, przypominając sobie słowa profesora Snape'a, aby w żadnym razie nie przerywać terapii bez jego wyraźnej zgody.
To oznaczało tylko jedno, Hermiona musiała załatwić tę kwestię jeszcze przed balem. Potrzebowała mikstury na najbliższe dwa tygodnie póki nie wróci do zamku z przerwy świątecznej. Miałaby wówczas za sobą już kilkutygodniową kurację i może jakimś cudem profesor Snape uznałby, że to jest najwyższy czas, aby zrezygnować z dalszej terapii. Obudził się w Hermionie mały głosik, który podpowiadał jej, że tak naprawdę odpoczynek w rodzinnym domu i lekkie przystopowanie z nauką jest tym, czego jej organizm usilnie domagał się przez ostatnie tygodnie.
Bliżej godzin popołudniowych ruch na korytarzach zmalał niemal do zera. Młodsi uczniowie, którzy nie uczestniczyli w balu, byli już w drodze do Hogsmeade a starsi zaszyli się w swoich dormitoriach, przygotowując się do wieczoru. Portrety też zdawały się pierwszy raz żyć własnym życiem, nie interesując się wszystkim, co dzieje się dookoła. Nawet duchy były nieco mniej aktywne niż na co dzień. Drzwi Wielkiej Sali miały pozostać zamknięte na cztery spusty, aż do rozpoczęcia balu. Ze środka dochodziło szuranie, stukanie, mieszając się z brzękami porcelany i czymś, co mogło przypominać perkusję. Hermiona przystanęła pod drzwiami, spoglądając z przerażeniem na wiszący zegar. Pięć godzin…
– Już uciekasz? Bal się jeszcze nie rozpoczął.
Odwróciła się za siebie. Draco Malfoy spoglądał na nią uważnie. Dłonie miał wciśnięte w kieszeniach spodni, a barki wyprostowane. Hermiona odniosła niemałe wrażenie, jakby jego włosy, idealnie w całej swojej okazałości, były już gotowe na bal. Spojrzała w dół. Hermiona miała zaledwie gotowe paznokcie, a to dzięki Ginny, która poświęciła im naprawdę dużo uwagi. Przez sekundę pożałowała, że odmówiła wspólnych przygotowań do balu. Hermiona nigdy nie była biegła w zaklęciach urodowych, o których chętnie czytała Ginny w magazynie Czarownica. Hermiona raz jeszcze spojrzała na zegar, czując na karku nieprzyjemne dreszcze. Podejdzie do tego w klasyczny i mugolski sposób.
– Muszę coś załatwić – rzuciła wymijająco, kierując się w stronę lochów.
– A ty gdzie? – Hermiona zatrzymała się nieoczekiwanie, przymykając na sekundę powieki. Wypuściła powietrze z ust. Co ty jesteś taki ciekawski Malfoy?
– Profesor Snape obiecał mi pożyczyć książkę na przerwę świąteczną – wymyśliła niemal na poczekaniu. Malfoy wyglądał, jakby właśnie takiej odpowiedzi się spodziewał. W końcu wzruszył ramionami.
– Nie ma go.
– Nie ma?
– Wyszedł tuż po śniadaniu.
– Ale… – Hermiona poczuła rodzącą się w niej panikę. Jej myśl powędrowały od pustych fiolek, aż do opuszczonego gabinetu. Czyżby profesor Snape wziął na siebie opiekę młodszych uczniów w Hogsmeade? Hermiona zwęziła brwi. Była pewna, że widziała jego nazwisko na liście uczestników balu – Ta książka… ona była bardzo ważna – wyszeptała bardziej do siebie, aniżeli zwracała się do Malfoya.
– Wróci do balu.
– Tak – skinęła głową – Na pewno.
I zrobiła krok w tył. Zacisnęła kurczowo palce na materiałowej torbie z kosmetykami. Była to jej ostatnia wędrówka do łazienki prefektów. Pięć godzin, mruknęła przerażona. Czekała ją szybka kąpiel, ułożenie włosów, makijaż, i maseczka, która miała zrobić z jej zmęczoną cerą cuda. Uznała, że posłucha w tej kwestii Ginny, która trajkotała o tym podczas śniadania. Hermiona mogła się założyć, że Ginny zapewne swoim darem przekonywania namówi Harry'ego i Rona na siedzenie w maseczce, skoro Hermiona tak bezczelnie jej zwiała ze wspólnych przygotowań. Pogratulowała sobie, że nie walczyła z Ginny podczas śniadania, gdy ta wcisnęła jej w dłonie mały słoiczek z maseczką, każąc jej stosować się do etykiety na opakowaniu. Cóż, to właśnie Ginny była bardziej zaznajomiona w urodowych tematach, aniżeli Hermiona, która wolała zapach kurzu i starych ksiąg ponad słodkimi i kojącymi nutami kosmetyków.
– Granger – odwróciła się raz jeszcze za siebie. – Pamiętaj, że za kwadrans ósma spotykamy się w pokoju nauczycielskim.
– Och…– jęknęła, przetarłszy twarz dłonią. – Dzięki Malfoy, jeszcze rano o tym pamiętałam.
– Lepiej nie zapomnij kroków – rzucił, chociaż w jego głosie dało się usłyszeć nutkę rozbawienia.
– Poprowadzisz mnie – odpowiedziała dość pewnie, nieco zuchwale. Na ustach Malfoya pojawił się wredny uśmieszek, ale oczy, zwykle zimne i niewzruszone oczy, błysnęły przyjemnym blaskiem.
– Nie mogę pozwolić sobie na kompletną kompromitację naszej pary – to były ostatnie słowa Dracona Malfoya. Rzucił na nią spojrzenie i ruszył w stronę drzwi wyjściowych.
– A ty gdzie? – tym razem to ona go zatrzymała.
– Na spacer – odpowiedział, jakby było to niemal oczywiste.
– Na spacer? – powtórzyła. – Masz na to czas? – dopiero teraz zauważyła, że Malfoy miał na sobie rozpięty grafitowy płaszcz. Właśnie z kieszeni wyciągał skórzane, dość dobrze skrojone rękawiczki.
– Granger ja nie potrzebuje pięciu godzin, aby wyglądać dobrze – głupi, dość triumfalny uśmieszek zawieruszył się na jego twarzy. I ruszył nonszalanckim krokiem w stronę drzwi wyjściowych.
– Obślizgła wredna fretka – odburknęła rozzłoszczona. Ostatni raz ruszyła w stronę łazienki prefektów, zaciskając kurczowo palce na torbie.
Była zła. Była zła na Malfoya, że on w rzeczywistości nie potrzebował aż pięciu godzin na przygotowania. Była zła na Harry’ego i Rona, którzy zapewne przeczeszą włosy grzebieniem, wskoczą w szaty wyjściowe i będą gotowi do balu. Była zła na siebie, że chciała wyglądać jak najlepiej, a to tylko wydłużało urodową listę przygotowań. Hermiona jeszcze do końca nie zdecydowała, czy chciała utrzeć nosa Lavender i Parvati, czy może pokazać Parkinson, że dziewczyny z mugolskich rodzin także wiedzą, jak dobrze wyglądać. A być może nie chciała podświadomie zrobić sobie wstydu, stojąc obok nienagannego Malfoya? Zapewne ma całą rzeszę stylistów do pomocy, burknęła pod nosem, wdrapując się po schodach. A być może chciała tak naprawdę pokazać Snape’owi, że już dawno przestała być dziewczynką? Przed oczami pojawiła się także twarz profesor Torres. Na samą myśl nowej opiekunki Gryfonów, która przez ostatni czas bycia w Hogwarcie prezentowała się nienagannie i z klasą, Hermiona poczuła rodzące się w niej ukłucie zazdrości.
– Stop – zatrzymała się, zaciskając palce na barierce. Na swoje pocieszenie ktoś faktycznie poprawił girlandę, tak że funkcja poręczy, nadal pełniła swoje przeznaczenie, bez konieczności kaleczenia opuszków palców ostrymi igłami sosny. – Robisz to dla siebie Hermiono. Dla siebie.
Buahahaha pierwsza! A teraz idę czytać xD
OdpowiedzUsuńItamiś
Haha :D Ah te zaklepywanie miejsc xd :)
UsuńRozdział cudo. No no nie ładnie tak budzić Hermione no ale Ginny to Ginny :D. Ależ ta Torres się uparła na posadkę u wężo mordego... Bellatrix jak zwykle coś odbiło i musiała nawalać zaklęciami w każdą stronę... grunt że obyło się bez ofiar śmiertelnych, no pomijając to młode małżeństwo. Przedsmak balu świetny i bardzo niecierpliwie czekam na kontynuacje
OdpowiedzUsuńPozdrawiam życzę dużoo weny
S.A
Ooo... dziękuje za komentarz! :* :) i za miłe słowa także, ma się rozumieć :33
UsuńŚciskam cieplutko
Jazz ♥
Hej! Ojej, no świetny rozdział. Zaskakujesz mnie bo naprawdę świetnie piszesz :) Nie wiem co mogłabym więcej dodać. Czekam na kolejny rozdział i nie mogę się już doczekać jakiegoś rozwoju akcji! :D
OdpowiedzUsuńPS: W końcu mam konto xD
Wiki.
No hej! :* cieszę się strasznie, że Ci się podobało i dziękuje za te ciepłe słowa! :) Następny rozdział już szybciej się pojawi :33
UsuńEj no cieszę się! :D W końcu konto xd :*
Buziaczki
Jazz ♥
Warto było czekać! Rozdział świetny z resztą jak zawsze! Jesteś najlepsza! Pozdrawiam ciepło i życzę weny :D Paulina
OdpowiedzUsuńEj no... bo się zarumienię *o* <3 Hihi :3 Cieszę się strasznie, że Cie się podobało! :)
UsuńCałuski
Jazz ♥
Rozdział mniamuśny xD (tak zawsze mówił mój nauczyciel w-f) ale to chyba mało istotny szczegół xD Piszesz rewelacyjnie i oby tak zostało;) Napisz kolejny rozdział bo ja znów jestem chora i nie mam już co czytać xD Pozdrawiam
OdpowiedzUsuńItamiś
Hahaha... :D Już lubię Twojego nauczyciela xd Dziękuje kochana za miłe słowa :* A Ty kuruj się i wracaj szybko do zdrowia :)
UsuńBuziaczki
Jazz ♥
Czytałam wiele historii o Severusie i Hermionie,wszystkie w pewnym stopniu ciekawe , ale dopiero to co piszesz Tu składa się w logiczna całość.
OdpowiedzUsuńZarwalam noc żeby przeczytać wszystkie rozdziały.
Jestem "maniaczka' jeśli chodzi o Snape'a ;)
Pisz dziewczyno pisz bo nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału.
pozdrawiam
M. ;)
O kurczaczki... czytam Twój komentarz i mam taki uśmiech na twarzy, że... oh no nie znika :D :* Nie Ty jedna jesteś zachwycona Sevmione, ja też przeczytałam sporo opowiadać hihi <3
UsuńPróbuję, staram się nie pomijać ważnych kwestii, opisywać wszystko po kolei by jako tako miało sens :) I po Twoim komentarzu widzę, że mi się to udaje chyba :) To świetne uczucie przeczytać tak ciepłe słowa od czytelnika, tu nowej czytelniczki :) Mam nadzieję, że zostaniesz na dłużej :)
Dziękuje za ciepłe słowa! :*
Jazz ♥
I jak z tym rozdziałem? Doczekam się??
OdpowiedzUsuń;)
M.
Spokojnie, doczekasz się :) Niedawno opublikowałam ten :D
UsuńJazz ♥
W jeden dzień pochłonęłam wszystkie rozdziały i już nie mogę się doczekać kolejnego! Jesteś genialna :*
OdpowiedzUsuńStrasznie miło mi takie rzeczy czytać! :) Dziękuje ślicznie za komentarz :*
UsuńJazz ♥
Jesteś niesamowita! Od kilku dni czytam Twojego bloga - muszę przyznać - z zapartym tchem. Od początku do końca. Patrząc trochę ze strony "humanistycznego zboczenia zawodowego" widzę jak wielka zmiana dokonała się w Twoim pisaniu. Jest mniej banalne, intryguje i wzbudza emocje. Błędy są faktycznie mniej zauważalne.
OdpowiedzUsuńMotyw Ariany tak mnie wkurza, że po prostu mam ochotę ją wyciąć z tego opowiadania :D Oczywiście jest genialny i dlatego wzbudza tyle emocji!
Proszę, pisz szybciutko coś nowego! :) Wiem, że opowiadanie to opowiadanie, ale może malutka sugestia - dawaj czasami więcej GIF-ów, zdjęć, to pobudza wyobraźnię...
PS Największa zaleta Twojego bloga: historia Sevmione toczy się POWOLUTKU, co jest cudowne! Intrygujące, acz denerwujące (pozytywnie) :D. Ta wciąż nie przekroczona granica uczennica-profesor. Podoba mi się, jak Hermiona przeżywa wszystkie sytuacje związane z profesorem, jak opisujesz jej stany emocjonalne. PROSZĘ O WIĘCEJ! :)
Początki były ciężkie, muszę Ci przyznać rację :) Ale po pewnym czasie unormowało się jako tako :) Mam też Betę, która trzyma rękę nad tym co piszę i sprawdza pod każdym względem tekst aby był jak najlepiej przedstawiony :33
UsuńHaha rozumiem :D Nie może być cukierkowo w opowiadaniu, musi powiać troszkę grozą hehe xd ;) Gdyby wszystko było tak idealne, zaczynało by się stawać nudne, troszkę adrenaliny nikomu nie zaszkodzi :D
Nie zawsze uda mi się znaleźć jakieś ciekawe zdjęcie, które idealnie pasuje do rozdziału, ale daję taką formę urozmaicania rozdziałów od dawna i będę się tego trzymała :) Może uda mi się czasem dać ich więcej ^^
Nie chcę by wszystko było podane na tacy, nie umiem rzucać od tak wątkami nie opisując ich :) Dziękuje za obszerny komentarz i tyle uwag :) Mam nadzieję, że zdobyłam na dłuższy czas nową czytelniczkę! :*
Całuski :33
Jazz ♥
Skończyłam wczoraj czytać i jestem niezadowolona, że będę teraz musiała czekać na kolejną część. Ehh, mogłam sobie dozować, co kilka dni parę rozdziałów, a nie wszystko za jednym zamachem. Anyway, podoba mi się to, co do tej pory przeczytałam. Jest spójne, logiczne, tylko niektóre wypowiedzi Snape'a wydają mi się nieco infantylne, nie pasują mi do niego. Razi mnie też podkreślanie jego hmm... "nietoperzowatości", za dużo tego czasami :) Ale tak poza tym to trzymaj poziom, bo dobry. I dawaj nexta ;)
OdpowiedzUsuńPozdrawiam i weny życzę.
Dziękuje za uwagę odnośnie Snape :) Wezmę sobie to do serca :) Postaram się dodać jak najszybciej kolejny rozdział heh :33 Dziękuje za pozostawiony komentarz, a wena w 100% się przyda! :*
UsuńŚciskam
Jazz ♥
Już nie mogę doczekać się następnego rozdziału. Świetnie piszesz i oby tak dalej.
OdpowiedzUsuńOh dziękuje bardzo, za miłe słowa *-* :)
UsuńJazz ♥
Jestem strasznie ciekawy ile masz lat ? Z niecierpliwością czekam na kolejny rozdział .
OdpowiedzUsuńWiesz... kobiet o wiek się nie pyta :p Hehe :D No ale... troszkę mam tych latek ;)
UsuńTrzymaj się :)
Jazz ♥
Wow... blog zawieszony, ale już odwieszony i... boski!!! Już nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału. Cieplutko pozdrawiam =^.^=
OdpowiedzUsuńDziękuje ślicznie za miłe słowa :33
UsuńWesołych Świąt! :)
Jazz ♥
Jazz kiedy kolejny rozdział? Bo już nie mogę się doczekać!A tak w ogóle to wesołych świąt!Paulina:)
OdpowiedzUsuńMam już co nieco napisane, jestem na dobrej drodze c: Tylko brakuje mi czasu by skończyć ten rozdział. Tyle nauki jest, że sama nie wiem za co się zabrać :__: Mogę się pochwalić, że mam już... sporo stron napinanych i rozdział nie powinien być krótki :)
UsuńOj kochana jesteś! :* Dziękuje ślicznie za życzenia! :) :* Ja Tobie również życzę przede wszystkim zdrowych, wesołych i spokojnych Świąt :3
Ściskam
Jazz ♥
Nie ma to jak przeczytać całego bloga w ciągu jednej nocy. :D Mega mi się ten fanfik podoba! Nie mogę doczekac się nastepnego wpisu. Mam nadzieję, że pojawi się szybko! Może ktoś polecić podobne blogi (z dokończonymi opowiadaniami)? Pozdrawiam! Koko.
OdpowiedzUsuńStrasznie się cieszę, że podoba Ci się mój blog :3 Yeah! :D
UsuńNa górze masz różne kategorie, jest tam "Myślodsiewnia" - kliknij tam, a zobaczysz listę opowiadań o tym paringu :)
Całuski :*
Jazz ♥
Jazz!! Kiedy nowy rozdział? Bo ja już nie wytrzymam ! :-*
OdpowiedzUsuńJa już nie wytrzymam !!!!!
OdpowiedzUsuńpiękne *.* jakbys mogla to wysyłaj mi na e-mail ze jest nowy rozdział alex.serigala@onet.pl
OdpowiedzUsuńHallo! Ja tu już nie mogę doczekać się kolejnej części tego super opowiadania. Normalnie połykam notkę za notką.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Rownież czekam z niecierpliwoscią i jestem odrobinę zaniepokojona . Wiele razy natrafiałam na świetne opowiadania które nie zostały zakończone, czułam wtedy niesamowity niedosyt . Powoli zaczynam się niepokoić o Ciebie minęło tyle czasu od ostatniego rozdziału że zaczęłam się o Ciebie martwić . Wiem to może brzmi głupio ale dzięki twojej twórczości poczułam z Tobą więź i dlatego błagam nawet jeśli straciłaś bądź stracisz w przyszłości chęć do prowadzenia tej strony zakończ ją i nie zostawiaj nas bez pożegnania . Uff mam nadzieję że nie pomyślisz sobie o mnie źle ale piszę to z czystej sympatii i podziwu dla twojej wyobraźni . Pozdrawiam ������������
OdpowiedzUsuń