poniedziałek, 2 listopada 2015

Rozdział 43

Podobno każdy płatek śniegu jest inny. Rzeczywiście, mało prawdopodobne jest, by istniały we Wszechświecie dwie takie same rzeczy. A jedna malutka śnieżynka, która wyglądała jak pajęczyna czy dziwny stworek z ogromną liczbą kończyn, mieniąc się niczym diament, zaczęła wirować w zmysłowym tańcu, w końcu opadając na białą powierzchnię. Hogwart przez całą noc był prószony śnieżnobiałym puchem. W otoczeniu gór przybranych w białe czapy wyglądał niby lodowa kraina z bajki o Królowej Śniegu. Od samiuśkiego rana woźny, Argus Filch, ze swoją kotką, panią Norris, która biegała u jego boku, odśnieżał wejścia do zamku. Już kolejny dzień w środku było tak zimno, że uczniowie musieli nosić rękawiczki ze smoczej skóry między lekcjami.


Sklepienie Wielkiej Sali odzwierciedla pogodę za oknami. Z sufitu padał sztuczny śnieg, a w powietrzu czuło się zbliżające święta. W każdym rogu sali stały pokaźne choinki, jeszcze przed śniadaniem przyciągnięte z Zakazanego Lasu siłą mięśni Hagrida. Malutki profesor Flitwick stanął na stołku i machał różdżką, a bombki, kolorowe łańcuchy, światełka i inne ozdoby powoli zawisły na świątecznych drzewkach.


– Coś ty taka w skowronkach? – zapytała Ruda, nalewając sobie gorącej herbaty.

– Co? Ja?

– No raczej nie Trelawney – odparła i obie spojrzały na stół nauczycielski, gdzie siedziała nauczycielka wróżbiarstwa, po czym zgodnie się zaśmiały.

– Wydaje ci się, Ginny – mruknęła, przez ramię zerkając tym razem na czarną postać.

– Chodzi o niego? – szepnęła Ginny.

– Daj mi spokój – Hermiona westchnęła i zaczęła mieszać łyżką w miseczce pełnej kukurydzianych płatków, ale delikatny uśmiech pojawił się na jej ustach.

– Ginny, patrz, list od mamy! – krzyknął Ron, a Granger podziękowała mu w duchu, że uniknie pytań ze strony przyjaciółki. – Harry, mama zaprasza cię na święta do Nory. Wpadniesz?

– No jasne! – odrzekł, choć trudno było go zrozumieć, bo miał buzię pełną naleśników.

– Hermiona, a ty? Ciebie mama też zaprasza.

– Jadę do domu, chcę się w końcu zobaczyć z rodzicami, przykro mi. – posłała rodzeństwu przepraszające spojrzenie.

– Szkoda, no ale zobaczymy się w styczniu po Sylwestrze. Właśnie! A na Sylwestra wpadniesz? Będą wszyscy! Charlie, Bill, Fred, George, może nawet Lupin i Tonks się zjawią. – coś ją kusiło, by znów zerknąć przez ramię. Jego nie będzie.

– Nie wiem, Ron, zastanowię się i wyślę ci sowę z odpowiedzią.

– Będę czekał. – to powiedziawszy, wziął się za pałaszowanie naleśników.


Odwróciła się, ale trwało to tylko chwilę. Mężczyzna siedział, patrząc obojętnym wzrokiem na talerz przed sobą, jakby był nieobecny duchem. Z jego ziemistej twarzy nic nie dało się wyczytać, był jakiś inny. Czekała jeszcze chwilę z nadzieją, że na nią spojrzy. Nic się takiego nie zdarzyło. W końcu dała sobie, spokój odwracając wzrok.


– Ej, Ron, patrz. – Harry posłał rudzielcowi sójkę w bok. – Dumbledore chyba będzie przemawiał.

– Ciekawe po co – odezwała się Ginny. Dumbledore posiadał brodę i srebrne włosy, które opadały mu aż do pasa. Miał na sobie sięgającą ziemi granatową szatę i długie buty na wysokim obcasie. Zza połówek okularów błyskały jasnoniebieskie oczy, a bardzo długi zakrzywiony nos sprawiał wrażenie złamanego w przynajmniej dwóch miejscach.

– Mam nadzieję, że posiłek wam smakował. – Uśmiechnął się dobrodusznie. – Niemniej chciałbym wam przekazać pewną wiadomość. Profesor McGonagall będzie przez pewien czas nieobecna... – Większość uczniów spojrzało po sobie, a potem znów na dyrektora; na twarzach mieszkańców domu Lwa ukazał się uśmiech z powodu zaistniałej sytuacji – być może upiecze się im pisanie przedświątecznych testów! – Nie możemy jednak zostawić Gryffindoru bez opieki – dodał poważniejszym głosem, a uśmiechy znikły tak szybko jak się pojawiły. – Pragnę wam przedstawić nową nauczycielkę – Arianę Torres. Profesor Torres była tak miła, że zgodziła się poprowadzić zajęcia z transmutacji oraz przypilnować przez ten czas Gryfonów. Pani profesor. – Dyrektor skinął głową.


W progu ukazała się sylwetka dość wysokiej, szczupłej kobiety. Kiedy z gracją zasiadła za stołem nauczycielskim na miejscu profesor McGonagall i kiwnęła głową w stronę Dumbledore’a, można było się jej przyjrzeć. Była ubrana w idealnie dopasowaną czarną szatę do ziemi z długim rękawem, miejscami przeplecioną srebrną połyskującą nicią, co wyglądało elegancko i szykownie. Miała także niewielkie wcięcie na dekolcie na wzór litery „V”. Kiedy czarownica podniosła wyżej głowę, by spojrzeć na Wielką Salę wypełnioną uczniami, na chwilę omiotła wzrokiem pewną kasztanowłosą Gryfonkę. Hermiona dopiero w tamtym momencie uświadomiła sobie, że właśnie ją spotkała poprzedniej nocy w pubie.



***


– Ginny, i co? Jaka ona jest? – dopytywał się podczas obiadu Ron. Rudowłosa dziewczyna westchnęła, smętnie tłukąc widelcem w groszek.

– No wiesz... wymagająca. Już po pierwszych zajęciach widać, że z nią się nie zadziera. Zaczęła nas pytać i widząc nasz brak współpracy, zapowiedziała sprawdzian, i to opisowy!

– Dasz radę – pocieszył ją Harry, chwytając jej dłoń.

– Ale jest coś gorszego...

– Odebrała już nam punkty? – zdziwiła się Hermiona.

– Jeszcze nie... – zaśmiała się oschle – ale to damska wersja Snape’a!

– Co? – wykrzyknęło jednocześnie troje Gryfonów.

– Mówisz poważnie? – szturchnął ją po chwili Harry.

– Chodzi za plecami, nawet nie wiesz kiedy jest za tobą, i ma taki nieprzyjemny, chłodny głos. Czasami też tak potrafi zabić spojrzeniem jak on!

– Ej, ale to chyba nie rodzina, co nie? – przestraszył się Potter, przez chwilę zieleniejąc na twarzy.

– Zgłupiałeś? – żachnął się Ron. – Zobacz, jaki Snape jest obleśny! Te tłuste kłaki, wiecznie czarna szata, krzywy nos. I to, jakim jest aroganckim dupkiem! A ona? Całkiem, całkiem...

– Ron! Opamiętaj się! To nasz profesor – oburzyła się Hermiona.

– Ty go jeszcze bronisz? Po tym wszystkim, co nam zrobił?

– Zamknij się, Ron! – Ginny kopnęła brata pod stołem. – No to kiedy macie z nią lekcje? – zmieniła temat, patrząc na przyjaciółkę.

– Ech... W sumie to za pięć minut. Dwie godziny pod rząd.

– Poradzicie sobie! Uciekam na wróżbiarstwo, do zobaczenia – zaświergotała i zniknęła w tłumie wychodzących uczniów.

       –  Na nas też czas – przeciągnął się Potter, chwytając swoją torbę. – Może nie będzie tak źle, jak mówi Ginny? – zaczął się pocieszać, kiedy znaleźli się na korytarzu przed salą transmutacji.

– Zobaczymy – westchnął Ron.

– Jeśli zada coś do nauki, to wyjdzie wam to na dobre. – Hermiona spojrzała na nich surowo. – Może w końcu zaczniecie się uczyć.

– Ugh... – jęknęli chłopacy, kiedy drzwi do sali z cichym skrzypnięciem same się otworzyły.

– Na brodę Merlina Harry, Ron, no dalej, nie stójcie jak jakieś kołki. – Westchnęła poirytowana i wzięła chłopaków pod ramię, wchodząc z nimi do klasy.


Hermiona zajęła swoje standardowe miejsce obok Deana. Rozejrzała się po klasie, szukając przyjaciół, a ci opuścili swoją pierwszą ławkę i znaleźli się w ostatniej. Dziewczyna zaśmiała się na ich niezbyt mądry wyczyn. Nagle drzwi do klasy zamknęły się z hukiem i wszyscy spojrzeli na katedrę, gdzie stała oparta o biurko czarownica. Trzymała w dłoni różdżkę, którą delikatnie podrzucała. Jej wzrok był chłodny, a twarz nie zdradzała niczego.


– Jak się nazywacie? – Kiwnęła głową na chłopców, podchodząc bliżej.

– Harry. Harry Potter.

– I Ron Weasley.

– Ach, tak... Pan Potter i pan Weasley... – wymówiła przeciągle ich nazwiska, mrużąc przy tym oczy. – Do pierwszej ławki.

– Tak, pani profesor – mruknęli, krzywiąc się i opadli na swoje stare miejsca. Ron posłał Hermionie ukradkowe spojrzenie, a ona odpowiedziała mu uśmiechem.

– Jak już powiedział profesor Dumbledore, nazywam się Ariana Torres. Będę opiekunką Gryfindoru, a co za tym idzie – nauczycielką transmutacji. Transmutacja jest jednym z najbardziej złożonych i niebezpiecznych rodzajów magii, jakiego się uczycie. Każdy, kto ośmieli mi się rozrabiać, opuści klasę i już do niej nie wróci. Zostaliście ostrzeżeni. – Zasiadła z gracją za biurkiem i wzięła pergamin do ręki. – Gdy wyczytam wasze nazwisko, proszę wstać, w końcu musimy się poznać, prawda? Lavedrer Brown.


Nadeszła kolej Hermiony. Dziewczyna poczuła dziwne, nieznane jej uczucie, kiedy spojrzała w oczy Profesor Torres. Omiotła ją dłuższym spojrzeniem niż innych uczniów i przeszła do kolejnego nazwiska. Odłożyła pergamin na biurko i stanęła przed klasą.


– Jeśli wy będziecie uczciwi wobec mnie, ja będę uczciwa wobec was. Chyba zależy nam wszystkim, aby te zajęcia minęły nam jak najlepiej. Prawda? – To brzmi tak, jakby profesor Snape powiedział, że rozda nam cukierki. Hermiona na swoją myśl uśmiechnęła się pod nosem. – Będziecie nagradzani, ale również odejmę wam punkty, lub wręczę szlaban jeśli coś tylko wywiniecie. Rozumiecie wszystko?

– Tak, pani profesor – odparła klasa chórem.

– Doskonale. No to początek zobaczymy, co umiecie. Kto powie mi co to jest Prawo Gampa? Może pan Weasley nam powie?

– To są prawa obowiązujące w czarodziejskim świecie dotyczące transmutacji. – Hermiona wiele razy o tym mówiła, więc chcąc nie chcąc coś zapamiętał.

– Potrafisz powiedzieć coś więcej? – Chłopak pobladł na moment, ale po chwili się ożywił.

– Zostały stworzone przez profesora Gampa.

– Doskonale! – Posłała uczniom uśmiech, wyglądając mniej surowo niż zazwyczaj. – Dziesięć punktów dla Gryffindoru. Ktoś wie, jakie są prawa i wyjątki? – Hermiona poczuła wzrok większości uczniów na sobie. – Nie ma chętnych? Nikt nie zna odpowiedzi?

– Ja znam. – Podniosła rękę.

– Panna Granger?

– Zgadza się. – Nauczycielka zmrużyła oczy, a ona poczuła, że w klasie zrobiło się jakby o kilka stopni chłodniej.

– Jest pani podobno najmądrzejszą czarownicą od czasów Roweny Ravenclaw.

– Coś takiego obiło mi się o uszy. – Przez klasę przeszła fala chichotu.

– Cisza. – Wystarczyło jedno słowo, by wszyscy umilkli, kuląc się pod wzrokiem nowej nauczycielki. – Wielu z was mogłoby się nauczyć czegoś od panny Granger – powiedziała, a dziewczyna popatrzyła na nią wybałuszonymi oczami. Czy ona ją właśnie pochwaliła przed całą klasą? – Czekam na odpowiedź – ponagliła ją.

– W prawach Gampa, jak i w życiu, przetransmutować można każde ciało stałe, ciecz, plazmę i gaz oraz materię i nie materię. Jest również możliwość zamiany nieżywych obiektów w żywe i na odwrót. Niektóre zaklęcia transmutacyjne przemieniają tylko część jakiegoś obiektu, na przykład zamiana uszu jakiejś osoby w uszy królika. Wyjątkiem są różdżki, duchy oraz jedzenie i picie. Nie można ich stworzyć, ale da się je w coś zmienić.

– Właśnie tak. Dziesięć punktów dla Gryffindoru! Dlaczego tego nie notujecie? – Rozległ się szelest i wszyscy już zawzięcie skrobali po pergaminach.




 

***

Wieczorem po kolacji w dormitorium chłopców znajdującym się w wieży Gryffindoru piątka czarodziei i dwie młode czarownice dyskutowali zawzięcie o nowej nauczycielce transmutacji, profesor Torres. Wszyscy zgodzili się, że nie warto z nią zadzierać, a panna Granger była święcie przekonana, że jej przyjaciele zaczną się w końcu uczyć, mając tak wymagającą nauczycielkę. Temat jednak prędzej czy później zszedł na profesor McGonagall. Nikt nie wiedział, gdzie podziała się ich opiekunka, co się z nią dzieje, a co najważniejsze, kiedy wróci. Nawet prefekci, Hermiona i Dean, nie zostali poinformowani o zaistniałej sytuacji, zostali postawieni przed faktem dokonanym jak pozostali uczniowie.


– Myślicie, że Dumbledore ją zwolnił? – powiedział niezbyt mądrze Ron, stojąc przy oknie.

– Jaki ty głupi jesteś! – Ginny rzuciła w brata poduszką prosto w głowę. On jedynie spojrzał na nią surowo i powiedział coś, co brzmiało jak „Uważaj, bo wytarzam cię w śniegu”.

– Na pewno nie – stwierdził Dean. – Kto jak kto, ale McGonagall nie jest osobą, którą można wyrzucić ot tak. Wydaje mi się, że to coś innego.

– Może jest chora? – Neville przyłączył się do rozmowy.

– A jak leży w skrzydle szpitalnym? – podsunął Seamus. – No co?

– McGonagall ma trochę lat na karku, ale tyle siły i werwy w sobie, że wątpię, by była chora – powiedział pewnie Harry.

– Nie jest w skrzydle szpitalnym.

– Skąd wiesz? – Harry spojrzał na Ginny.

– Byłam dziś w skrzydle i nie widziałam nigdzie profesor McGonagall.

– A co ty tam robiłaś? – zdziwił się.

– Luna musiała coś załatwić i poszłam z nią.


Hermiona podeszła do Rona, który wciąż stał przy oknie, wpatrując się w ciemną szybę. Spojrzała tam, gdzie on, a z zewnątrz dobiegł do nich jedynie świst wiatru. Oparła głowę na ramieniu przyjaciela, wsuwając rękę pod jego ramię. Doleciał do niej lekki zapach perfum chłopaka, zawsze kojarzyły jej się z wakacjami spędzonymi w Norze, z wieczornymi spacerami, rozmowami w pokoju do samego rana. Uśmiechnęła się lekko, cofając się pamięcią do wakacji spędzonych razem z Ronem, Ginny i Harrym. Podniosła wzrok na przyjaciela.


– Wszystko w porządku, Ron? – wyszeptała.

– Tak, czemu pytasz?

– Wydajesz się smutny. Na pewno wszystko jest w porządku?

– Na pewno, Hermiono, po prostu tak sobie myślę, że może Dumbledore wysłał McGonagall na misję?

– Myślisz o Zakonie? - ściszyła głos.

– Właśnie. Jeśli moje przypuszczenia są prawdziwe to, czemu nic nam nie powiedział? – Wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów.

– Może to jakaś bardzo tajna misja?

– Hermiono, ale Zakon na pewno wie, a my jesteśmy członkami i też powinniśmy. – Włożył do ust jednego papierosa i odpalił go, po czym się mocno zaciągnął. Widać było, że to mocno odpręża chłopaka, bo po chwili jego twarz się wygładziła.

– Może tu chodzi o coś innego, niezwiązanego z Zakonem? – Podała chłopakowi popielniczkę.

– Dzięki. A jeśli nie o to chodzi, to o co?

– Sama nie wiem... – Pokręciła bezradnie głową.

– A na tych spotkaniach dla prefektów nic nie mówił?

– No właśnie nic! Też o tym pomyślałam, nawet pytałam Deana, ale on wie tyle, co ja.

– O czym rozmawiacie? – Podszedł do nich Harry.

– Ron uważa – ściszyła głos, a Harry zbliżył się – że to może mieć coś wspólnego z Zakonem i Sam Wiesz Kim...

– Tak myślicie? W sumie to dziwne, że jej nie ma... – Spojrzał w ciemną szybę i czekał, jakby miała tam się ukazać odpowiedź dotycząca profesor McGonagall.

– Harry, ale możesz nam przecież powiedzieć. Dumbledore ci nic nie mówił, nie wzywał cię?

– Nie, Hermiono, nic nie wiem. Oj no nie patrz tak na mnie. Naprawdę nic nie wiem.

– Daj spokój chłopakowi – przerwał Ron. – Nie wierzysz mu?

– Co? Och, to nie tak, Ron, po prostu myślałam...

– Dobra, Hermiono, nic się nie stało. – Uśmiechnął się Harry, obejmując dziewczynę ramieniem. – Na pewno wróci niedługo i zrobi nam zaległy test.

– Może Torres nam go zrobi? Nie, na pewno nie... – westchnął Ron pełen nadziei.

– Nie zrobi, jeśli ktoś jej nie powie o nim... ekhm.

– Nie patrzcie tak na mnie! – Hermiona się zaśmiała, unosząc ręce w górę. – Dobra, ja lecę. Miłej nocy, robaczki. – Uśmiechnęła się wesoło i wyszła z ich dormitorium. Kiedy znalazła się w Pokoju Wspólnym, jej nogi zaczęły ją kierować do wyjścia. Już wiedziała, gdzie chce się znaleźć.




***


Severus Snape co rusz przewracał kolejne strony mugolskiej książki. Był to jeden z kryminałów Stephena Kinga, dokładniej Pan Mercedes, który opowiadał o tym, gdzie tuż przed zmierzchem w spokojnym miasteczku setki zdesperowanych, bezrobotnych ludzi stoi w kolejce na targi pracy. Nagle, bez ostrzeżenia, samotny kierowca w kradzionym mercedesie wpada w tłum. Zabija osiem osób, rani piętnaście. Ucieka z miejsca wypadku. Profesor był tak pochłonięty książką, że zapomniał o swojej jeszcze niedawno gorącej kawie. Wsadził zakładkę między stronę osiemdziesiątą siódmą a osiemdziesiątą ósmą i, zamknąwszy książkę z cichym echem, odłożył ją na stolik. Znał ją na pamięć, ale za każdym razem gdy ją czytał był tak samo pochłonięty fenomenem Kinga. Kiedy znalazł się w kuchni, uświadomił sobie, jak bardzo jej głodny. Nie poszedł na kolację do Wielkiej Sali, tylko sprawdzał testy Puchonów z czwartego roku, a potem zajął się czytaniem kryminału.


– Zgredku... – zawołał Snape, a po chwili usłyszał pyknięcie i pojawił się przed nim skrzat. Skłonił się bardzo nisko, dotykając długim nosem posadzki, a chude ręce skrzyżował za plecami.

– Tak, panie? W czym Zgredek może pomóc?

– Mógłbyś mi coś przygotować do jedzenia?

– Ależ oczywiście, panie. Pana życzenie jest dla mnie rozkazem! Na co ma pan ochotę? – Spojrzał na niego swymi oczami o kształcie piłek pingpongowych. – Pieczone ziemniaczki z sosem i mięsem na parze, makaron w sosie borowikowym, warzywa z...

– Pieczone ziemniaczki z mięsem wystarczą.

– Oczywiście, panie. Gdzie podać? Tu czy w salonie?

– Tutaj, możesz już iść. Dziękuję.

– Tak, proszę pana. – I znów pochylił się nisko, dotykając nosem podłogi, i zniknął. Minęła niecała minuta, a stół został pięknie nakryty i mężczyzna mógł zasiąść do kolacji.


Severus zasiadł w fotelu ze szklaneczką Ognistej Whisky. Kiedy miał dokończyć kryminał, rozległo się ciche pukanie do drzwi. Spojrzał przelotnie w stronę dochodzącego dźwięku i podniósł się leniwie z fotela.


– Witaj, Severusie.

– Wejdź. – Uchylił szerzej drzwi, a czarownica weszła do środka i położyła mu dłoń na ramieniu.

– Czekałeś na mnie? – Spojrzała na niego spod wachlarza długich czarnych rzęs.

– A co, ja nie mam nic ciekawszego do roboty? – sarknął, ale na jego twarzy ukazał się wredny uśmieszek.

– Miły jak zawsze. – Wyminęła go, kierując się w głąb pomieszczenia.

– Mhm... – mruknął i podążył za kobietą. – Coś ci jest? Czemu stoisz, jak kołek soli? – Stanął obok niej w progu salonu.

– Ty kominka nie masz? – Zmroziła go spojrzeniem. Ach, jak on lubił patrzeć, jak ona się denerwuje. – Merlinie, jak tu zimno!

– Zimno? – zdziwił się, siadając w swoim fotelu. Jemu było w sam raz.

– Oczywiście! Nie czujesz tego? – Wywróciła oczami i podeszła do kominka. Pstryknęła palcami, a w kominku buchnął ogień.


Severus obserwował ją, jak ogrzewa dłonie nad kominkiem. Pamiętał, że zawsze taka była, uparta, dążąca do celu, bezpośrednia. Taka jak on. Odwróciła się i spojrzała na niego. Miała piękne oczy i ten błysk, który zawsze zachwycał Severusa. Wyrosła na piękną kobietę. Poznali się, gdy on miał siedemnaście lat, a ona trzynaście. Było to na konkursie z eliksirów zorganizowanym przez Ministerstwo Magii, który wygrał Severus. Utrzymywali kontakt, wpadając na siebie co jakiś czas. Severus miał jednak wielki sentyment do tej wiedźmy. Nigdy nie przyznał się sam przed sobą, że jest ważna dla niego. Dziękował w duchu, sam przed sobą za to, że była. Nie umiał powiedzieć jej tego wprost. On nie mówi takich rzeczy, nie Severus, ale ona zdawała sobie z tego sprawę. Jako jedna z nielicznych osób wiedziała o jego uczuciu do Lily Evans. Po tym jak zginęła była z nim cały czas, starając się podnieść go na duchu, trwając przy nim. Potem nie widział jej przez kilka lat, gdzie Ariana wyjechała, chcąc zwiedzić cały świat. Korespondowali ze sobą i w końcu mogli się zobaczyć kilka dni temu, odnawiając starą znajomość.


– Już lepiej – mruknęła, pocierając sobie dłonie. – Może mnie poczęstujesz czymś?

– Sok dyniowy? – zasugerował z mściwą satysfakcją, upijając łyk złotego płynu.

– Myślałam o czymś mocniejszym. Co tam pijesz? – Uniosła wyżej głowę, by zobaczyć. – Ognistą?

– Mhm. Chcesz? – Kiwnął swoją szklanką w jej stronę.

– Masz coś innego? – Na te słowa wywrócił oczami, a ona jedynie się zaśmiała. – Może wino?

– Może coś mam... – mruknął pod nosem, podchodząc do barku. Machnął ręką, a ten otworzył się z cichym skrzypnięciem. – Czerwone?

– Czerwone. – Uśmiechnęła się, usadawiając się wygodnie na fotelu. Snape postawił przed nią butelkę i kieliszek. Nalał trochę rubinowego płynu, podał kobiecie, po czym odstawił butelkę na drewniany stolik. – Chyba nie chcesz mnie upić? – zaśmiała się, patrząc na pełną butelkę.

– Wierz mi, nie chcę cię oglądać kolejny raz pijanej, jak wtedy kiedy świętowaliśmy twoje siedemnaste urodziny – powiedział, uśmiechając się łobuzersko. – Jak pierwszy dzień?

– Całkiem w porządku – powiedziała, a po chwili ton jej głosu radykalnie się zmienił. – Kiedy zabierzesz mnie na spotkanie do Czarnego Pana?

– Nie wybiłaś sobie jeszcze tego z głowy? – spytał tak chłodno, że aż wydawało się, że ogień nieco przygasł.

– Oczywiście, że nie, Severusie, jestem na to gotowa.

– Wiesz, co to za sobą niesie?

– Wszystko wiem i zrobię to. W razie czego ty tam będziesz, prawda? – powiedziała niepewnie, spoglądając na niego.

– W razie czego?! – zagrzmiał, podnosząc się z fotela. Sądził, że jest bardziej roztropna. Zaczął chodzić szybko po salonie, a ona patrzyła na niego w skupieniu. – Nie obronię cię przed samym Czarnym Panem. Jestem jego prawą ręką, ale nie mogę się mu sprzeciwić. To on wydaje rozkazy, czy ty tego nie rozumiesz? – podniósł głos. – Jedynie mogę zaświadczyć za ciebie, nic więcej.

– Severusie... – Chwyciła jego dłoń, wcześniej podchodząc do niego. – Przepraszam, źle to ujęłam. Obiecuję zrobić wszystko, by tobie się nic nie stało, byś niczego nie brał na siebie. Z własnej woli wstępuje w jego kręgi.

– Jesteś gotowa na śmierć? – Zapadło długie milczenie. Ścisnęła mocniej jego dłoń i spojrzała w jego czarne oczy.

– Jestem. Dotrzymam słowa Dumbledore’owi.

– Jak twoja oklumencja? – poruszył nowy temat. – Jeśli Voldemort wejdzie do twojego umysłu i ujrzy chociaż jedną chwilę, której nie powinien... Wiesz co się wtedy stanie.

– Cały plan legnie w gruzach – mruknęła.

– Sprawdźmy... Legilimens! – Wszedł do jej umysłu tak szybko, że myślał, że się nie obroni. Jednak Ariana podesłała mu łudzące obrazy. Snape siedział w jej głowie dość długo, po czym stwierdził, że jest dobrze przygotowana. W każdym razie dużo lepiej od Pottera, kiedy udzielał mu lekcji z oklumencji.

– Widzisz, potrafię. – Uśmiechnęła się, siadając w fotelu.

– Zgodzę się z tobą. – W ciszy dokończył szklaneczkę Ognistej, a potem nalał sobie jeszcze trochę.

– Severusie... więc kiedy mnie wprowadzisz?

– Na dniach – mruknął, krzywiąc się. Jak on nie chciał, by stała się Śmierciożerczynią. Ale ona uparta chciała wszyć się w krąg Czarnego Pana, by wykonać misję Dumbledore’a. I wtedy przyznał się sam przed sobą, że się o nią boi. Tak cholernie boi.

– Pokażesz mi? – Wiedział, o co jej chodzi. Podszedł do niej i podwinął rękaw czarnej szaty. Ariana wstała i wpatrywała się w czarny znak na lewym przedramieniu mężczyzny, a kiedy chciała go dotknąć, Severus jak oparzony odsunął się i opuścił rękaw.

– Wystarczy – syknął cicho.

– Przytulnie tu masz – mruknęła. Rozglądnęła się, udając, że nie słyszy syku mężczyzny. Nalała sobie troszkę wina, wzięła szklaneczkę Ognistej i podeszła do mężczyzny, który stał przodem do kominka. Wręczyła mu złoty płyn i degustowała się po chwili razem z nim. – Wybacz.

– Za co?

– Za to. – Kiwnęła jak dziecko głową w stronę jego przedramienia.


Severus przytaknął głową w odpowiedzi. Musiało minąć trochę czasu, żeby uleciały z niego stres i przerażenie wstąpienia Ariany w krąg Czarnego Pana. A kiedy się udało i choć przez chwilę nie myślał o tym, Ariana zaczęła opowiadać mu o swoich podróżach. Nie śmiał się, nawet jej się nigdy nie udało wywołać tego stanu u Mistrza Eliksirów, ale kącik jego ust co rusz unosił się niepewnie w górę. Stali tak dość długo, czarownica śmiała się tak, że prawie ją brzuch rozbolał, a kieliszek z winem w końcu wymsknął się jej z dłoni i wleciał wprost na czarną szatę Snape’a. Stała z otwartą buzią na kształt litery „O” i tylko mrugała oczami. On jedynie westchnął i zaczął odpinać poplamioną szatę.


– Otwórz – powiedział, kiedy w tym samym czasie rozległo się pukanie do drzwi.

– Wybacz, Severusie. – Zachichotała, widząc jego minę. Zniknęła w korytarzu, potem pojawiła się w gabinecie Mistrza Eliksirów i po chwili była przy drzwiach. Gdy otworzyła, ujrzała zdziwioną Hermionę.

– Em... Dobry wieczór, pani profesor... – Co ona tu robi? – pomyślała rozgorączkowana.

– O, panna Granger, tak?

– Tak. – Gdzie jest Snape?

– W czymś pomóc? – Zaczęła świdrować ją spojrzeniem. Dziewczyna jedynie się wyprostowała, dodając sobie tym troszkę odwagi.

– Ja przyszłam do profesora Snape’a, ale chyba...

– Severusie – zawołała nagle Ariana, przerywając jej. Severusie? Ona mówi do niego po imieniu? Co jest do licha?

– Już idę... – Idzie!

– Momencik – powiedziała nowa nauczycielka transmutacji nad wyraz słodko, aż Gryfonce zrobiło się niedobrze.

– To nie, może ja złapię Sev... profesora Snape’a jutro na zajęciach. – Cholera. Pobladła na swoją wpadkę. Kobieta uważniej się jej przyjrzała, ale już nic nie powiedziała, bo drzwi otworzyły się szerzej. Nagle zrobiło się o kilka stopni chłodniej. Stanął przed nią z włosami okalającymi twarz w białej rozpiętej koszuli. Spojrzała na jego blady nagi tors, a potem w ciemne oczy.

– Panna Granger co pani tu robi o tak późnej porze? – Czy on właśnie z nią...?

– Bo... ja miałam przyjść po kolacji do pana profesora po książkę – skłamała na poczekaniu, patrząc na swoje stopy. Severus zapiął koszulę i spojrzał uważnie na nią.

– No tak, panno Granger. Proszę przyjść jutro, wdrażam właśnie profesor Torres w obowiązki, jakie ma, oraz...

– Oczywiście – odpowiedziała szybko, nie chcąc usłyszeć zakończenia. Poczuła, że oczy zaczynają ją piec, a w gardle robi się wielka gula. – Dobranoc.


Z trudem wydusiła z siebie ostatnie słowo, odwróciła się na pięcie i odeszła szybkim krokiem. Kiedy znalazła się na parterze, z jej oczu wydostały się łzy. Bezsilnie i leniwie płynęły jej po policzku, skapując na brązowy sweterek. Wdrapała się na czwarte piętro. Poczuła ulgę, gdy klamka ustąpiła pod naciskiem jej dłoni i weszła do łazienki prefektów. Znalazła ciemny kąt, usiadła na zimnej posadzce i zaczęła jeszcze bardziej płakać. Otuliła się ramionami, trzęsąc się z zimna, a przed oczami wciąż miała jego. Poczuła, że właśnie spada ze schodów zrobionych wyłącznie z powietrza. Czy to wszystko było snem? Czy on udawał? Czy ona jest aż tak naiwna? Kiedy chciała odpowiedzieć sobie na te pytania, załkała głośniej, ocierając mokre policzki. Nagle ostry ból przeszył jej głowę i poczuła się słabiej, ale pomyślała, że tak ma być. To wszystko jest efektem stresu i szoku, jaki teraz przeszła widząc Seve... jego w tamtej sytuacji. Tak to sobie tłumaczyła. Pomyślała, że zwariowała, bo w uszach jakby zadudnił jej nagle krzyk Szyszymory. Skuliła się bardziej, mając nadzieję, że to się skończy. Zasnęła.





- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 


Czarownice i Czarodzieje! ♥


No i jest długo wyczekiwany rozdział! I jak? Podoba się? ♥ Coś nam tu nowa postać dużo namieszała ugh ;_;  Ja jestem bardzo zadowolona z tego rozdziału, chociaż to bardzo dziwne bo rzadko bywam ;o  Piszcie Kochani jak Wam się podoba bo strasznie nie mogę się doczekać Waszych komentarzy! :* :)


Ściskam Was cieplutko Miśki!  ♥

Jazz



39 komentarzy:

  1. Ooooooooo <3 Nie napisałam ci tego nigdzie wcześniej.
    Rozdział petarda! ♥♥ Ariana jest super, bardzo ją lubię. No jak nie kochać kogoś, kto dodaje smaczku relacji S&H? Aw. I ogólnie jest sympatyczna, bo mimo że taka troszkę chłodna, to jest po dobrej stronie - czyli stronie Dumbledore'a.
    Jejku, święta, jak miło. Chciałabym już święta :'(
    Perf rozdział ci wyszedł, no i mam nadzieję na jakiegoś gorącego całusa na zgodę (opcjonalnie seksy) od Seva dla Mionki. Pff, ja tego wymagam!
    Pozdrawiam, ściskam mocno ♥♥

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kochanie! Aww *-* I tak miało być z Arianą... :D Miała być chłodna a jednocześnie tajemnicza... chyba mi się udało :) Uhg... pełno czekoladowych aniołków w sklepach widziałam już a Świąt brak oh :__: Haha znam Cię na tyle, że wiedziałam, że napiszesz o tych seksach ;o :D Kochana! ♥
      Dziękuję za komentarz :) :*

      Jazz ♥

      Usuń
  2. Jeej :D Nie mogłam doczekać się tego rozdziału <3 Czekam na następny, a ten jest genialny <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hihi :3 Miło mi to słyszeć c: Dziękuję, dziękuję bardzo! :)

      Jazz ♥

      Usuń
  3. Super rozdział nie mogłam się doczekać*.* No wreszcie wiadomo kim jest ta kobieta z baru, całkiem niezła ta Torres trochę tajemnicza, oschła, a jednocześnie w jakiś sposób wzbudziła moją sympatie. Tylko co się stało ze starą dobrą McGonagll :( ? Ohhh zima *.* cudowna pora roku bardzo ładnie opisana ;) I mała reklamacja za mało mi Sevmione *robi oczka kota ze Shreka* będzie więcej naszego przemiłego profesorka i Mionki w następnym rozdziale?
    Mam nadzieję że następny rozdział pojawi się troszkę szybciej bo zwariować można z niepewności ;*
    Pozdrawiam i życzę duuużo Weny
    S.A

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oh! ^-^ Strasznie się cieszę, że przypadła Ci do gustu nowa postać :) Ojej... dziękuję :* chciałam tą porę roku tak bajecznie opisać c: Może w jakimś stopniu mi się udało ;3 Wciąż mam różne wersje następnego rozdziału i sama nie wiem co dokładnie będzie zawierał, ale postaram się by było więcej Sevmione :) Mam nadzieję, że uda mi się szybciej coś napisać byście nie musieli tyle czekać :*
      Dziękuję słońce za komentarz <3

      Jazz ♥

      Usuń
  4. Yyy no rozdział troszkę szokujący. Bardzo się ciesze że dodała i mam nadzieje że następny pojawi się jeszcze szybciej :) tak krótko pisze bo czasu mało ale życzę weny :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuje za komentarz :) Też mam taką nadzieję, że uda mi się szybciej coś naskrobać ;)

      Jazz ♥

      Usuń
  5. Woow!!!! <3 aż brak mi słów.. Pisz pisz pisz bo chce wiedzieć co dalej! ^^

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oh! <3 Dziękuje strasznie za komentarz :33
      Buziaczki :*

      Jazz ♥

      Usuń
  6. Rozdział mega *.* Ariana hmm.. napewno będzie ciekawie :D
    Weny kochana ;*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuje śliczne za komentarz! :33 Cieszę się, że rozdział się podoba <3
      Całuję kochana :*

      Jazz ♥

      Usuń
  7. Super rozdział. Najfajniejsza koncóweczka :) Weny życzę i pozdrawiam.
    Gosia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ah! :) Cieszę się, że się spodobało :33 Dziękuje ślicznie! :*
      Całuję :*

      Jazz ♥

      Usuń
  8. uwielbiam twoj blog

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Yeah! :D To strasznie miłe! :) Dziękuje :*

      Jazz ♥

      Usuń
  9. Mimo mojego oburzenia (więcej na gg), postanowiłam pozostawić po sobie mało znaczący ślad.
    Fajnie, że znów mamy kolejną nową postać. Taka damska wersja ala Snape. Może to dla tego tak bardzo polubiłam Ariane? No cóż. Ciekawa jestem jaką rolę ma do odegrania ta kobieta w tej historii.
    No ale co z McGonagall? Ciekawe, ciekawe...
    Oczywiście najlepsza scena na koniec. Taki tam czarny humorek.
    Spoko rozdział.
    Czekam na nn (o którym mam nadzieję, zostanę poinformowana).
    Pozdrawiam, To$ka.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wyjaśniłyśmy sobie to nie porozumienie już :3 Dziękuję za komentarz Mała! :* Co z McGonagall? Nic, a nic nie mogę zdradzić ;-; Cieszę się, że Ci się spodobało ;) Ah! <3
      Ściskam! :3

      Jazz ♥

      Usuń
  10. Rozdział świetny, tak jak cały Twój blog. Już nie mogę doczekać się kolejnego rozdziału. Oby jak najszybciej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuje ślicznie ❤ To naprawdę cudownie przeczytać takie słowa przed świętami *-*
      Ściskam cieplutko :*

      Jazz ♥

      Usuń
  11. Czytam dużo blogów, ale to Twój stawiam na pierwszym miejscu.Codziennie zaglądam i sprawdzam czy nic nie dodałaś. Mam nadzieję, że niebawem coś się pojawi. Pozdrawiam i życzę weny!! ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie wiem co powiedzieć *o* na prawdę, w szoku jestem :) Te słowa aż mnie unoszą w górę :) Dziękuje ślicznie!
      Pozdrawiam :3

      Jazz ♥

      Usuń
  12. Również czekam na nowy rozdział. To byłby świetny prezent na święta dla twoich czytelników . :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozdział jest w trakcie tworzenia jednak nie dam rady na święta go dodać :c
      Ściskam cieplutko :)

      Jazz ♥

      Usuń
  13. Czekam na następny ciekawy rozdział. Mam nadzieję że jakoś wybrniesz z tej sytuacji z nową nauczycielką i Sewusiem :). Fajnie byłoby gdyby Sev w końcu jakoś przekonał się do Hermiony i wykonał 1 krok, gdyby zaczęło się coś dziać miedzy nimi. Wyczekuję kolejnego rozdziału. Niech magia świąt doda ci weny i nowych wspaniałych pomysłów. Niech nowe rozdziały pojawiają się regularnie jak kiedyś.
    Pozdrawiam Ania

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ze spokojem kochana, mam już wszystko zaplanowane jak z tego wybrnę :) Dziękuję ślicznie za życzenia! *o* <3 A co Jazz Ci życzy? Przede wszystkim spokojnych, wesołych świąt oraz dużo zdrowia bo przecież to jest najważniejsze i najcenniejsze! :*
      Dziękuję za komentarz :3

      Wesołych Świąt! :)
      Jazz ♥

      Usuń
  14. Kocham! Uwielbiam, jejku dopiero odkryłam ten rozdział. Jestem pod wrażeniem, genialne. :) Weny życzę.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oh dziękuje bardzo! *-* Strasznie się cieszę, że Ci się podoba :* :)

      Ściskam :3
      Jazz ♥

      Usuń
  15. Odpowiedzi
    1. Rozdział jest w trakcie pisania, więc mam nadzieje, że pojawi się jak najszybciej :)

      Jazz ♥

      Usuń
  16. Hej! Rozdział jak każdy poprzedni jest genialny. Tak naprawdę czytam dopiero od jakiś 2 dni, a już wkręciłam się na maksa. Jedyne czego mi brakuje to trochę więcej Sevmione :D W końcu nie zaszkodzi. Kiedy następny rozdział?
    Pozdrawiam, Wiki.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuje za miłe słowa! :33 Cieszę się, że tak się wkręciłaś hehe :) Rozdział na dniach się pojawi :)

      Dziękuje za komentarz :*
      Jazz ♥

      Usuń
    2. Świetnie, czekam z niecierpliwością :)

      Usuń
  17. Siema, kiedy dodasz rozdział???? Czekam :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozdział jest już u Bety więc kwestia sprawdzenia i będzie na blogu :)

      Jazz ♥

      Usuń
  18. Kiedy kolejne części ?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Najnowszy rozdział pojawił się tydzień temu więc zapraszam do przeczytania ;) A kolejny... zobaczymy :)

      Jazz ♥

      Usuń

Każdy komentarz, uwaga czy spostrzeżenie znaczy dla mnie bardzo dużo i pobudza Pana Wenę, który czasem bywa leniwy :)